blog sözlük itiraf

ömrüm elden gidiyeah.

Kisa saca resmen asigim. Ama su an ciddi anlamda keske saclarim biraz daha uzun olsaydi diyorum. '*'
Sapka takinca ya homelesslara benziyorum ya da liseli kose oglan cocuklarina. '*'

Ölüyorsun, gören yok.
Ölüyorsun, gömen yok.
Sadece ölüyorsun. Anlamı yok.

Evdeki bütün bardakları, tabakları ben kırıyorum annem sorduğunda hiçbir şey olmamış gibi ya da ben yapmamışım gibi davranıyorum.doğal olarak Sorumlu abim ve babam oluyor onlar azar iştiyor. Özür dilerim ama nihahaaa hepsini ben yapıyorum :)

Sanırım bu dünyada kendini kandırarak yaşayanlar daha çok mutlu oluyorlar. Bazıları çok güzel kandırıyor, bazıları da bu konuda aşırı beceriksiz benim gibi. Bu saçmalığı da hak etmiyorum ama yaşıyorum bu hayatı. "Değiştirmek senin elinde" diyenlere laf yetiştiremiyorum bile artık. Neyse. Neye dua edeceğimi şaşırıyorum orucumu tutarken.

Günün 3’te 1’ini kendimden nefret ederek geriye kalan 3’te 1’ini sayıları öğrenmeye çalışarak geçiriyorum.ikisinden birinde çok iyi değilim.
ama genelin aksine bu gün ortama altı uğursuzlukta bir gündü. Odamın doğal atmosferi olan sigara dumanına üfleyip dumanın nereye gideceğini kestirerek tanrıcılık oynadım. bunun gibi aktiviteler kontrol denen kevaşenin eğeri sanki benim elimdeymiş gibi hissettiriyor. monoton hayatıma renk katıyor böyle düşünmek.

Yeni insanlarla tanıştığımda hep ortamdaki en zeki en biligili kişi olarak görünmeye çalışıyorum, öğrendiğim üç beş tane “fun fact”’i papağan gibi caka satmak için kullanıyorum çok bildiğimden, okuduğumdan veya konu hakkında tutkulu olduğumdan değil sadece insanların beni zeki sanması hoşuma gidiyor.

Bağımlıyım bu herhangi bir materyal, düşünce olabilir ve biri benim inançlarıma, düşüncelerime, alışkanlıklarıma karşı çıktığında boşlukta kör bir göt gibi nereden bir şey tutturursam kârdır diye etrafa sıçıyorum.

Her şeye olan nefretim sabahları kalktığımda en etkili şekilde çirkin yüzünü gösteriyor. sabahları herkese, her şeye o kadar içten bir nefret besliyorum ki bir şeye karşı iyi hissetmek beni hasta ediyor. Yazmaya çalıştığımda da aynı patojenik etkileri görüyorum. Genelde günlüğümde eskiyen şey tarih ve buna bağlı olarak aynı sayfayı açıp kapatmaktan eskiyen kapak kısmı oluyor. Yazacak bir şeyim yoktur belkide veya yazmaya başladıktan sonra kendime o kadar çok acımaya başlıyorum ki devamı gelmiyordur veya bir şeyler yazacak kimsenin zeki olması gerektiğini düşündüğümdendir.

Zeka kırıntısına sahip olduğumu düşünmeyi severim ama bu sadece iç savaş gibi. Bunu irdelemeye çok da gerek yok. Sonuç olarak bir bardağa hacmiden fazla su koyamazsın, deneyebilirsin ama anlamsız olur.

bu arada çok üzgün, melankolik, yalnız olduğunuzu yazmanız itiraf değil drama üretmedir. ilavesiyle bunlar itiraf niteliği taşıyan şeyler değildir.

görüşlerine saygı duyuyorum yalanına inanmıyorum ve bunu diyen insanları iki yüzlü buluyorum.

saygı bireylerin yaşam hakkına ve düşünme özgürlüğüne duyulur. ota boka sıygı dıyıyırım, sıygı çık ınımlı diyenlerin aslında en büyük saygısızlık yapan insanlar olduğunu görüyorum. ben saygı duymuyorum arkadaş.

- bir insana zorbalık yapana saygı duymuyorum.
- inancı yüzünden ufacık çocukları aşırı dinle zehirleyenlere saygı duymuyorum.
- bilmediği konuda bık bık bık konuşanlara saygı duymuyorum.
- kadın erkek farklı ortamlarda bulunsun, haremlik selamlık olsun diyen dinciye saygı duymuyorum.
- hak etmeyenin geldiği makama saygı duymuyorum.
- egolarınıza saygı duymuyorum.
- sırf benden erken doğduğunuz için yaşınıza saygı duymuyorum.
- kan bağım var diye kimseye saygı duymuyorum.
- boş beleş adamlara saygı duymuyorum.

saygı kazanılır. eğer hak ediyorsanız gider alırsınız. kimse size de saygı duymak zorunda değil. fakat evet haklarınıza saygı duymak ve kurallara uymak zorunda. saygı duymuyor diye rahatsız edemez. ama zorla saygı duymak nedir?

ağza pelesenk olmuş. "soygo doyon".

siktir lan duymuyorum. senin sapık, hastalıklı, baskıcı, ötekileştirici zihniyetine saygı duymuyorum ve ben de seni ötekileştiriyorum yavşak.

oh be raadladım.

zehir olduğunu bile bile çekiyorsam dumanı ciğerime, bil ki ölmesi gereken biri var içimde..

Beni sözlükle tanıştıran arkadaşımın rumuzunun yanında fenomen yazıyordu. Sözlüğü tam olarak bilmediğim için benimkinde niye yazmıyor deyip kendi çapda atar yapıyordum. Sonra bir baktım 'ortam çocuğu' yazıyor. O kadar mutlu oldum ki anlatamam.

teşekkürler sözlük üyeleri, geceye gündüze oraya buraya birşey bırak derken öğle arasında telefonu ve cüzdanı ofiste bırakıp cıscıbıl bkz: telaffuzu keyif veren kelimeler çarşıda buldum kendimi. Direkt bilinçaltıma etkimiş birşeyleri bırakma emir komutu demek ki... İmza: dalgınlığını sözlüğe maletmeye çalışan yazar

Sürekli kafamda düşleriim ool gülüşleriim ool diye bağıran biri var, nedenini merak ediyorum.

yaklaşık 1 saattir a haber izliyorum.

yemin ederim çok keyifliymiş lan. ekran başında muhalefete yuh çekiyorum, ortada hiçbir şey yokken gururlanıyorum, istanbul'un geçmiş döneminde yaşadığı su sorunu için sorumlulara ana avrat sövüyorum.

yemin ederim deşarj oldum. ohhhhhhhh be. ne stres kaldı ne bişey.

En nefret ettiğim şey eşyalarıma kitaplarıma dokunulup zarar verilmesidir. Kuzenim geldi ve iki gündür bizde ve nefretst ettiğim şeyi yapıyor. Uyarıyorum annem araya giriyor "çocuk o hem misafir diyor" ne çocuğu ya 17 yaşında mübarek.
Çokkk dertliyim sözlük bu akrabalar beni öldürecek.

En son bu kadar bunaldığımda "kızım ayakta kalma, otur" diye bağıran dolmuş şoförü amcaya "niye bağırdın ki bana" diye ağlamıştım. Sonra herkesle bağırarak konuştuğunu, sakin konuşurken kekelediğini fark edip Bu kez de düşüncesizliğim yüzünden vicdan azabıyla ağlamıştım. Ama kararlıyım Bu defa, hatta ağlamamak için insan etkileşimimi asgari düzeye indirdim. Bu buhran ensemden gölgesini çekince bir selam ederim.

Halledicem dediğm hiçbir şeyi halledemedim ama halledicem.

sanırım bileğimi incittim son 1 haftadır sadece bilgisayar başında oturup ödev yapmaktan dolayı. hiçbir eğlencem yok. böyle sessizce, bir başıma ödev yetiştirmeye çalışıyorum. o kadar dalgınım ki yemek yaparken, temizlik yaparken bir şeyleri eksik yapıyorum yahut bir yerimi kesiyorum ama farkında bile değilim. pek tabii bunları yaparken evdekilere bir şey belli etmeme çabam var ama tiyatro konusunda altyapım olduğundan hissettirmiyorum :)

akşama doğru hüzün hırkamı giyiyorum yüreğim üşüyor ondan galiba. tekdüzelikten o kadar bıktım ki.. yalnız ve sessiz olmaktan da. keşke eğlencem olacak bir şeyler ya da biri olsaydı.. bilmiyorum, çok anlatmak da istemiyorum. hep yanlış anlaşılıp yaftalanmamdan olsa gerek....
saçlarımın lülesi de bugün beni mutlu etmek için güzel durmuş galiba.. her neyse, çay içer miyiz?

Hiçbir şey yapasım yok ve gün içinde bir şeyler yapmamak, yapmaktan çok daha zormuş..

insan ilişkilerinde oldukça sabırlıyımdır. hatrı sayılır kadar da alttan alırım. sonuçta sınırıma geldiğimde veya karşımdaki beni bıktırdığında ya gözüm hiçbir şeyi görmez,yıkar değil yakar geçerim. kendimi tutamam genelde ve bu aralar insanlar yüzünden patlamaya hazırım.her şeye çabuk sinirlenip,tepki veriyorum. bu durumu hem istemiyorum hem gerek görmüyorum. bi yandan korkuyorum bi yandan da içimi döküp rahatlamak istiyorum

Günüm hiç kandil tadında geçmedi. Gittim biraz önce de barış akarsu'nun gözlerin şarkısını dinledim. Neden yaptım bilmiyorum ama ruh halimi mahvetti. Üzülüyorum ama neden üzüldüğümü bilmiyorum. Bir daha geri gelmemek üzere biseyi kaybettim ve bunun acısını yaşıyorum. Sanırım.

Aşka dair acılarınızı okumaktan b ı k t ı m