blog sözlük itiraf

son dakika.. kahreden haber geldi..
fakülte tüm derslerde sınav yapılması kararı alırken bir hocamız sayfalarca literatür çalışması ve saha çalışması ödevini iptal etmeme kararı aldı..
ziyan oluyorum şu an. iptal eder umuduyla 2 gündür bende ödeve devam etmemiştim.. niye böyle yapıyorsun yiğidim, civanım??

bu nasıl bir ödevler silsilesi gurban olduğumunun? yeterince stresimiz var zaten, sal bizi be kanka. relax.. mevlam bana ve tüm öğrencilere dayanma gücü ver. hayır olan bizimkine oluyo, saçma sapan davranıyorum sonra. az önce de şarkı söyledim, meğer o da gece o şarkı aklına takıldı diye uyuyamamış hahahahahahaha

sabrediyorum. sonu var biliyorum.

birkaç saat önce üvey annemin uzun süredir hakkımda insanlara atıp tuttuğunu öğrendim. yine de belli etmedim kimseye. ona ve benim hakkımda konuştuğu o kişiye. ben yan odadayken benim duyduğumu bilmeden dedikoducu yapıyorlardı. neler dediklerini bir duysanız oracıkta öfkeden ağlardınız.
bir süre geçti. bisküvi alındı eve. ben ve 16 yaşındaki erkek kardeşim hiç almamışız bisküviden ayırdılar herhalde diye düşünerek. bir süre geçti dedim kaldı mı? üvey annem dedi ki kendiniz alsaydınız. normalde iki bisküvinin lafını yapacak değilim ama öyle sinirliyim ki ona. herkesin içinde ayıramadınız mı bize iki tane dedim. kimse umursamadı. kendime değil de kardeşime üzüldüm. cebimde elli kuruş olsa gidip alırdım onun için bir tane. bırak elli kuruşu bir kuruş bile yok. az sonra kardeşim çıktı dışarı. sonra yanıma geldi. " bize bisküvi aldım." ya allah'ım. ben belki de yıllardır mutlukuktan ağlamadım. tutamıyorum şimdi kendimi. bir de en sevdiğimden almasın mı?

uzun zamandan beri bana sorulan sorulara sadece kısa ve net cevaplar vermek ile yükümledim bendimi. her sorulan soruya veyahut verilen tepkilere karşı -aşırı veyahut değil- "iyi, güzel, tamam" deyip hemencecik geçiyor ve geçiştiriyorum. pek sabrım kalmadı insanlara. bazen de garip bir şekilde neşeli oluşuyorum ve yeri geliyor tüm sınıfı coşturacak kapasitede enerji doluyorum ve bir söz ile her şey yıkılıveriyor(zahidem).

uzun zamandan beri hayallerimden 'men edilmiş' gibi hissediyorum kendimi. rakiplerim beni çoktan geçtiler ve ikinci turdan bana el sallamaktalar. bu acı veriyor. bu acıya nasıl katlanırım diyorum ama bir de bakıyorum ki etrafta acıya dair hiçbir şey bulunmamakta çünkü alışmışlık devreye giriyor ve 'istemediğin şeylere alışır isen ve bu rutin hali hala devamlılığını koruyor ise, o zaman ondan kaçmanın tam sırasıdır' diyorum ve olduğum yerde kalıp aynı rutin hayatıma devam ediyorum.

bazı zamanlar her şeyden kaçasım geliyor ama her şeyden. kaçmıyorum, yerimde kalıyor ve hiçbir şey yapmıyorum. sadece zamanın geçmesini bekliyorum. bana hiçbir şey katmayan ve benden beni alan zamanın geçmesini.

eskisi kadar şevkim yok hayata karşı, gelecek pek karanlık. tehditlerim var kendime karşı, bir gün gelir de onları gerçekleştirirsem diye çok korkuyorum.

Otuz iki yaşındayım sözlük. Kırk yaşımdan sonra her türlü deliliği yapabilirmişim gibime geliyor.

(bkz: itiraf gibi itiraf olsun)

ay otururken kemiklerimin sesini duyuyorum valla.. iş yapmaktan zayıfladım. hastalığım 2 haftalık dinlencem oldu ama şimdi yine iş zamanı. çünkü bu dünyaya ev işi ve yemek yapmaya gelmişim. ordan oraya koşturmaktan yoruldum.
geçen yengem dedi ki: "en küçükleri sen olmana rağmen, 19 yaşında sana bu kadar sorumluluk yüklemeleri ne kadar doğru? 25 yaşında gösterip, 40 yaşında davranıyorsun bildiğin bu ailede." gerçekten de öyle ama, bana 25 yaş altı diyen pek olmuyor... amaaannn, 2.5 sene sonra kahvemi evimde içeceğim nasıl olsa. şimdi sabredelim. kahve de güzel olmuş heee, yapıyorum bu sporu hahahahahahaha

Yaptığım yemekler lezzetsiz oluyor sözlük ya. Bırakın yemeyi, yemek yapmaktan bile tiksinir hâle geldim.

32 yıllık ömrü hayatımda hiç bir kez olsun "rukiye gir şu mutfağa" diyen olmamış ki bana.

sabahları hala evden çıkarken evrak çantamın içine sarelleli ekmek koyuyorum (bkz: swh)

ha ben ne ettim şimdi? bana niye patlaysın zalım?

(bkz: silinemediği için içeriği değiştirilen entry)

Benden aldığınız o hayatı avuçlarınızda parçalıyorsunuz. verdiğim onca emeği, çabayı helal eder miyim meçhul. söyleyebilseydim eğer, karşısına geçip : "sen şeytanın dünyada ki yansımasısın." derdim. ha diğerlerine de :"bu kadar baskı iyi değil. siz resmen kafamı denizin içine sokup, boğuyorsunuz beni." derdim.
bir gün ellerimden alınan hayatıma kavuşmam dileğiyle.. umarım kendi hayatım hakkında karar verebilirim bende.

Yapmadığım, yapamadığım şeylerden dolayı çok pişmanım fakat yine olsa yine yapamayacağımı biliyorum.

O kadar bunaldım, o kadar yoruldum ki artık. Hiç kimseyle ne konuşmak, ne oturup sohbet etmek istiyorum. Bırak bunları, kimsenin yüzünü dahi görmek istemiyorum şu sıralar. Ne yaptığım, ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok artık. Kısır bir döngü içinde sürekli dönüp duruyorum. Nasılsın sorusuna, yalandan da olsa “iyiyim” cevabını veremiyorum artık. İyiyim kelimesini tamamen rafa kaldırdım. Ve öyle gözüküyor ki uzun bir süre de oradan inmeyecek gibi. Değilim, iyi değilim. Etrafımdaki onca kalabalığa rağmen, tek başına hücresinde vakit geçiren bir mahkum gibiyim. umarım, özgürlüğüme kavuşabilirim bir gün..

aşırı aşırı heyecanlıyım.. sunumu yüzüme gözüme bulaştırmam umarım... şans dileyin sözlükdaşlarım..
edit: çok şükür bunu da atlattık.. bitirdim güzelce..

çok mutsuzum.'*'

21 yaşındayım ve hala msp oynamaktan zevk alıyorum. 7. sınıfta açtığım hesabımı ara ara kullanıyorum.'*'

böyle bir durumda bile yazamıyorsam ona bunun tek sorumlusu o.

(bkz: bulaşık süngeri)'nin bir temizlik aleti olduğuna artık tüm kalbimle inanmaya başlıyorum sözlük. Rabbim beni muazzam bir yanılgının eşiğinden döndürmüş!

Bakın. Büyümeyi ben istemedim. Ama bir şekilde büyüdüm. Sırf büyük olmak hoşuma gitmiyor diye de sorumluluklarımdan kaçacak değilim.