blog sözlük itiraf

Utanmasan "gitme.. Beni bırakma." diye yalvaracağım bu çocuğa. Öyle çok bağlanmış hâldeyim ki.

(bkz: itiraf gibi itiraf olsun)

hadi cüdâ son sınavınnnn, dayannnnn!!
sonra bi serdar ortac konseri vericem evdeee huhuuuuu

son iki gündür ekstra yorgunluk ve stres içerisimdeyim annem hasta olduğu için. küçüklüğümden beri pek anlaşamasak da bu döngü üniversiteyi kazanmamla bozuldu. üstüne zorunlu başka bir (aile!) evine göçümle kuvvetlendi. iki gündür evin işini ben yaptığımdan ve güçsüz bir vücudum olduğundan yorgunluğum hemen anlaşılıyor. annem ise ; "çok yoruldun annem, vicdan azabı çekiyorum seni böyle görünce" dedi. o kadar yüreğimi burktu ki bu cümlesi.. "annecim neden öyle diyorsun, 20 yıldır sen bize yapıyorsun, şimdi de ben yapayım" dedim ama ne kadar tatmin etti onu bilemem. anne nefesmiş bunu anladım. canını ne kadar yaksa da görünmez bir elmiş hayatının her anında. ara ara aklıma kötü senaryolar geliyor "rabbim sen koru" diyerek savuşturuyorum. gerçekten nefesmiş anne ne yapsa da. tamam ben ev işlerine alışkınım ama annemin yaptığının yanında bir hiçmiş benimki. ne kadar bilsem de, yapsam da. Allah annelerimizi başımızdan eksik etmesin gerçekten..

son 2.5 ayım o kadar, o kadar ve bir daha o kadar sıkıcı geçiyor ki.. yalnızlığımın bayağı bayağı dibine vurdum. hatta "demir attım yalnızlığa" resmen..
duvarlarla da aramız bozuldu, gökyüzüm zaten hep karanlık. bir de bunun üzerine nadiren konuştuğum arkadaşlarım bahçelerinde çiçek açtıranları gözüme gözüme sokmasınlar mı? kardeşlerim tamam hep mutlu olun diye dua ediyorum da yani sizde fazla olmayın şimdi..
hayır durumlar böyle oldukça "arabesk kadın" lakabımı kendimle özdeşleştiriyorum.. of of...

Böyle olmasını istemediğim bir şeyin içerisine sürüklendim... Girdapta çırpındıkça daha da battığımı görüyorum, belki de kendi kişiliğimi yadsıyorum. İhtiyacım olan birkaç günlük kuvvetli bir irade...

Edit: oh be, bitti!

çook mutluyum valla, bugün benim günüm olduuuu!

gerçekten üzülüyorum.. sanki bir ucubeymişim ya da konuşulmaya dahi değmeyen insan müsveddesiymişim gibi, konuşmak istediğim ya da yazdığım kim varsa umursamadan devam ediyor. görüldü de kalıyorum. bir tane bile arkadaşım kalmadı, konuştuğum kimse yok. flörtü geçin senelerdir aramızdan su sızmayan arkadaşlarım bile yazmıyor, yazınca da görüldü atıyorlar. üzülüyorum, çok.. ben hep insanları mutlu etmeye çalışıyorum ama bir mesajla ama bir söz ile ama yaptığım bir şeyler ile ama kimse beni umursamıyor. demiyorlar ki "ulan bu kız zaten bok batağında, halini görüyoruz, biliyoruz bir yazalım.." git gide insanlardan uzaklaşıyorum onlar beni umursamadıkça. iletişim, yardım uğruna boşuna kendimi heder ediyorum galiba. boşuna bu bölümü okuyorum. gram umru etmiyorum kimsenin, vay anasını.. bu düzen böyle gittikçe benim ne sabrım, ne gücüm, ne de hevesimden eser kalıyor..

edit: "sanki bir ucubeymişim ya da konuşulmaya dahi değmeyen insan müsveddesiymişim gibi, konuşmak istediğim ya da yazdığım kim varsa umursamadan devam ediyor." öyleymişim, teşekkürler :)

rüyamda sözlükten uçuruluyordum. o blog sözlük airlines sözünü görmeden uyandım ahahah

Akşam yemeğinde karnabahar pişirdim buharda, ama kısmen babama bıraktığım için pişmanım. Çünkü tam ayarını tutturamamış adamcağız. Pişmiş gibi duruyor ama hala hafif sertti. Üstüne bir de fazla sarımsaklı yoğurt hazırladım. Ve işten geldiğim için uyudum istemsizce. Kalktım duş aldım, hatta rooibos çayı içtim. Böyle bir mal gibi hissediyorum tabiri caizse. Kafalar ayrı güzel. Gidip kitap okuyacağım yatmadan üstelik.

itiraf sayfaları bir hayli arttı artık ilkokul işine dönmeye başladı

Sözlük ortamını çok seviyorum

Bir süre ben yokum arkadaşlar. 25 ocakta geri dönerim.

Birbirinize iyi davranın, koocaman sevgiler ;))

blog sözlük'e son 1 aydır sardığıma göre, yine kendi içime çekildiğim dönemlere geldik demektir sözlük. potansiyel duygusal depresif ponçik arif için tehlike sinyalleri çalmaktadır. Çok şükür ki bu sefer belli bir gelir kaynağım var. Eğitimime ve genel yapıma hiç uymasa da...

Bazen mod'ların beğenmediğim entarilerini eksilemek istiyorum ama kimin eksilediğini görme yetkilerinin olup olmadığını bilmediğimden vazgeçiyorum.

00000

Bir hitit duasına denk geldim. Dua değil de bana göre biraz yaşam felsefesi aşılayan bir yazı gibi daha çok. Şuraya da bırakayım:

--- spoiler ---
Tanrım,
Beni yavaşlat.
Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir…
Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu telaşlı hızımı dengele…
Günün karmaşası içinde bana sonsuza kadar yaşayacak tepelerin
sükunetini ver.
Sinirlerim ve kaslarımdaki gerginliği, belleğimde yaşayan akarsuların
melodisiyle yıka, götür.
Uykunun o büyüleyici ve iyileştirici gücünü duymama yardımcı ol…
Anlık zevkleri yaşayabilme sanatını öğret; bir çiçeğe bakmak için
yavaşlamayı, güzel bir köpek ya da kediyi okşamak için durmayı, güzel bir
kitaptan birkaç satır okumayı, balık avlayabilmeyi, hülyalara
dalabilmeyi öğret…
Her gün bana kaplumbağa ve tavşanın masalını hatırlat.
Hatırlat ki yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini, yaşamda hızı
arttırmaktan çok daha önemli şeyler olduğunu bileyim…
Heybetli meşe ağacının dallarından yukarıya doğru bakmamı sağla.
Bakıp göreyim ki, onun böyle güçlü ve büyük olması yavaş ve iyi
büyümesine bağlıdır…
Beni yavaşlat Tanrım ve köklerimi yaşam toprağının kalıcı değerlerine
doğru göndermeme yardım et.
Yardım et ki, kaderimin yıldızlarına doğru daha olgun ve daha sağlıklı
olarak yükseleyim.
Ve hepsinden önemlisi…
Tanrım,
Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için cesaret,
Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmek için sabır,
İkisi arasındaki farkı bilmek için akıl ve
Beni aşkın körlüğünden ve yalanlarından koruyacak dostlar ver…
--- spoiler ---

bir tünelin içinden geçmek değil düpedüz tren rayının altında eziliyorum. bunu hissetmek hiç hoş değil. istemediğim yerdeyim!

(bkz: absence)

şiire ara veriyorum. şairlik, şimdilik buraya kadar.

üzüldüm lan. hayatımda hiç 3 abonem olmamıştı. biri gitti. 2 kaldı. kimdin, neden gittin? geri dön lan, parası neyse veririz.

youtube'da paylaştığım şiirim 9 kez izlendi, vuhu! yaşasın!. hehe. ehe ehe. he. ühü.