Bugün çok mutlu oldum. Bir yanda her anını birarada geçirdiği hâlde birbirinin ruhuna dokunamayan insanlar var. Bir yanda da birbirini görmediği halde mutlu olsun isteyen insanlar... İkinci hiç de hayal değil. Tam da bahsettiğim yer burası.'*'
içinde bulunduğumuz günden itibaren kuzenimin düğününe kadar tam olarak iki ayım var sözlük ve bu iki ayda mucizevi bir şekilde kilo vermeliyim lakin bendeniz angry bird gırtlağıma katiyen sahip olamıyorum ve canım devamlı abur cubur istiyor, sağlığa zararlı şeyler yemek içmek bende nefes almak gibi, bir yaşam tarzı. ancak bu defa kararlıyım, ygs sınavında bile azmedip 2 saat 40 dakika oturduysam pek tabii düğüne kadar da boğazıma sahip olabilirim. yani umarım. düğüne gerçek bir angry bird misali yusyuvarlak gitmek istemiyorum..

Bazen yaptığım espirinin şakanın sonunun nereye varacağını düşünemiyorum.
Finallerimin son günüydü. Evet çok üzüldüm. Çok mutludum okulda çünkü. Sınavdan çıkarken, nasıl geçti diyen, güneşte oturma bak şurada gölgelik var diyen, dersine bazı nedenlerden ötürü geç kaldığım için, dersime girmeni çok istiyorum diyen ve devamsızlıktan bırakmayan, sürekli bizi dinleyip, sarılan hocalarımın hakkını nasıl verebilirim, onları nasıl özlemeyebilirim. Arkadaşlarımı hiç anlatmayayım, ağlarım. İyi ki onlar var, yoksa dünya hiç çekilmez, zaten anamızdan atamızdan ayrıyız.
(bkz: dertleşme başlığı)
Edit: yanlış anlaşılma düzeltildi. '*'
İnsan asla yapmam dediği şeyleri içine birden düşebiliyormuş.Üzmek istemezdim ama onun anladığı dilden konuşmasam her şey daha kötü olacaktı.
Verdigim kararlardan pismanlik duydugum neredeyse hic yoktur.
Cunku agzimdan sinirle bir sey cikmaz, hicbir dusuncem dalginligima denk gelmez, zaten duygusal dusunenem de. '*'
Ama su anda, yaklasik bir bucuk yil once verdigim bir kararin pismanligini o kadar derinden hissediyorum ki. O zaman da ileride daha buyuk bir pismanlik duymamak adina oyle bir karar vermistim.
verdigim o karar cigerlerime hava dolmasini engelleyecek kadar sisti icimde. Ve ben, beni bu ikilemde birakan kisileri asla affedemeyecegim.
geçenlerde yemek masasının üzerinde gezinen bir karınca gördüm. gezindiği yer yağlıydı ve karıncaya bir şey olmasını istemiyordum. bir çatal yardımıyla karıncanın hayatını kurtarmaya çalıştım, fakat ne yazık ki tamamen iyi niyetimle kurtarmaya çalıştığım karıncanın yaşama veda etmesine sebep oldum. içimde müthiş bir üzüntü oldu. daha sonra keşke ellemeseydim dedim, ancak her şey için çok geçti. bir gün hamam böceğiyle karşılaşmıştım, onu da öldürmeden bulunduğu ortamdan uzaklaştırmak istedim. ancak bu eylemim ne yazık ki onun da yaşama veda etmesine sebep oldu. benim yüzümden hamam böceğinin de yaşama veda etmesine üzülmüştüm. fakat ona duyduğum üzüntü karıncaya duyduğum üzüntü kadar değildi dürüst olmak gerekirse. bu bir iki yüzlülük mü sence sözlük? hayvanları veya diğer canlıları sevimliliğine, dış görünüşüne göre mi seviyoruz veya ölümüne sebep oluyoruz? umarım böyle değildir..
Bu sözlüğe veya başka sözlüğe araştırarak girdiğim her entrynin emek kaybı olduğunu düşündüğümü itiraf ediyorum. Bunu dün Alpha Blondy başlığını açmak için bilgi toplarken fark ettim. Çünkü okunduğu hissine kapılamıyorum. Bu yüzden girdiğim entry gözümde bir çeşit sanal çöpe dönüşüyor. Bu dediklerim negatif bir çağrışım yapsa da bende durum böyle.
(*buda itiraf başlığına saçma sapan entry girenlere örnek entry olsun!)

Araştırarak entry girmeyi ilke edinen herkese altın bir tavsiyem var. Yazdıklarınız çöp olacak. Kendinize bir blog açın, hiç olmazsa gözünüzün önünde bulunur araştırmanız. Sözlükle fazla uğraşmayın!
Yeni tanıştığım insanları hep kendimden üstün görüyorum. Sanki beni sevmeyeceklermiş gibi hissediyorum. Sanki hepsi benden daha eğlenceli daha iyi daha yaratıcı insanlarmış gibi. Hani bazısı der ya ben bi insanla tanıştığımda o insan 0 dır onu tanıdıkça bu rakam artar ya da azalır diye. Ben bi insanla tanıştığımda o insan bende 10 oluyor. Kendimi yanında o kadar rahatsız hissediyorum ki kullandığım her kelimeyi özenle seçiyorum. Bunun aşağılık kompleksini andırdığının farkındayım hatta belki biraz öyle bile olabilir ama ben bu düşüncelerimi o kadar saklıyorum ki genelde dışarıdan beni gören biri "merhaba desem cevap vermeyecekmişsin gibi gözüküyordun" der. Ki tanıştığım çoğu insan bana bu tarz cümleler kurdu. Bu da benim kalkanım, zırhım. '*'
itiraf ediyorum... O tüm itirafları teklemeden okuyan meraklı benim. hepinizi çok seviyorum :)
En yakın arkadaşımın en yakın arkadaşı olmamam beni ciddi anlamda üzüyor.
On gun once falan yeni bir voleybol takimi kuruldu ve ben o takimin oyun kurucusuyum. (bkz: pasör)
Dun 3.antrenmanimizi yaptik. Antrenmanin sonunda turnuvada rakibimiz olacak baska bir takim geldi ve hazir hep biraradayken bir selfie çekilelim....ha yok yanlis oldu. Heh. Hazirlik maci yapalim dedik. Rakip takim diyorum da. Onlar bize rakip, biz onlara degiliz snxndnksddj
Birsuru at gibi kizin birarada oldugunu dusunun. O takimin en kisasi benimle ayni boyda ve ben bizim takimin en uzunuyum arkadaslar durumun vehametinin farkina vardiniz mi? Benim bile bizi ciddiye alamadigim bir macti, ki bu yuzden karsi takimin mac esnasinda cay icmesini falan yadirgamiyorum. Bugun de turnuvanin ilk resmi macini oynayacagiz. Bugunku rakibimizin de dunkuler gibi oldugunu dusunuyorum. Ve yuce rabbime dua ediyorum; n'olur cok rezil olmayalim allahim, yalvaririm.
Aylardir dinlemedigim, benim icin dinlemeyi biraktigim zamanlara ait sarkiyla karsilastim aniden.
Uzgun, buruk, huzunlu, mutlu, sevincli, heyecanli ya da baska bir sey hissetmedim. Ama her seyi hatirladim. Uzuntumu, buruklugumu, huznumu, mutlulugumu, sevincimi, heyecanimi, uykusuz kaldigim gunleri, sabahladigim geceleri. Her seyi. Yasadim resmen. Bayagi bayagi yasadim.
Anilar kotu degildir. Kotu anilar bile kotu degildir. Bize yasadigimizi gosterir, yasamayi ogretir.
Ben ailemle barıştım sözlük. Herkesi kendi içimde affettim. Fark ettim ki yıllar geçtikçe fazla minnoşlaştılar. Bende işe kaybetme korkusu başladı. 26 yaş geç olmamıştır inşallah
nasıl desem. mesela ilk entryim bu olmamalıydı bence bu sözlükte. biraz daha adımla sanımla var olmak istiyorum. nicklerin altına saklanıp benliğimden uzaklaşmak istemiyorum. kim olduğum bilinse de umursamamak istiyorum mesela. adımı soyadımı yazarken rahat olmak istiyorum. doğum günümü eklerken. kısacası dışarıda nasılsam burada da öyle olmak istiyorum. benim durumum basit bir sanalda-gerçekte var olma durumuyla alakalı değil, biliyorum. ama bilmediğim öyle çok şey var ki. bildiklerim de öyle işe yaramıyor ki... öyle işte. en özel itirafım bu olsun isterim burada. ve güzel paylaşımlar yapmak isterim. becerebilecek miyim bilmiyorum ancak deneyeceğim. çünkü beyaz bir yer, bir kağıt, bir boş alan gördüğümde hep kederi, kederimi yazdım ben bu zamana kadar. ve beni kederlendiren en kederlendiren şeyler her zaman çok acıttı içimi. yine de hoş geldim!
1- Ruh hali bok gibi olmasına rağmen, insanlara belli etmemeye çalışan ya da normal takılan insanlara özenmiyorum. Siz içinizde patlatırken(!) acılarınızı, ben gayet dışa vuruyorum. Ne yapayım?
2- Yarın bir gün işi düşer diye herkese merhaba'sını esirgemeyen insanlar da var mesela. Sizleri hele ki hiç kıskanmıyorum. Sizin sözlüklerde tanımınız geçmiyor, çünkü sözlüklerde pek küfür yok.
3- Dertleşecek pek kimsemin olmayışının üstteki iki maddeyle bağlantısı var mıdır bilmem de, şunu net olarak söyleyebiliyorum: Bir gün bu günler de geçecek arif ve sen kardelen gibi dimdik tek başına duracaksın en soğuk şartlara rağmen.
4- Son 7 gün. Diyarbakır'dan dönünce sanırım kapanıyor burası da. Bloguma da bakamaz oldum be sözlük. Neresine bakayım zaten, değil mi?
5- Bunlar hep Instagam'da birilerinin fotoğraflarını beğenmediğim, sözlüklerde entry beğen/kötüle olayına girmediğimden oluyor. Sen bunu bil yeter.
6- Ben insanların yüzüne açık açık "ben kötümser yıllardan geçiyorum, benden pozitif bir yaklaşım beklemeyin" dedikçe galiba onları tuhaf bir şekilde orgazm ediyor bu durum. Çözemedim. Hangimiz acıdan zevk alıyor anlayamıyorum artık.
7- Aile üyelerimin her birinden uzakta bir iş hayatına kavuştuğum gün, dediklerim de dikkate alınır, yaşımın ağırlığı da... Şimdi böyle çoluk çocuk modunda kaynıyorum arada. Bir türlü s***** olup uzaklaşamadım her şeyden.
Bugün benim doğum günüm. Hani öyle pastalara mumlara gerek yok. Değer verdiğim birkaç kişiden gelen tebrikler, hayatımı anlamlı kılan vox populi vox ile iş çıkışı kaçamak bir çay arası, otobüslerin dolu oluşuna inat benimle boş otobüs beklemesi tüm o mesainin, uykusuzluğun olumsuzluğuna inat. Sevmek sanki filmlerde daha mı farklı empoze ediliyor bize? Ne zaman göz göze bakmak yetmez oldu? Kısacası en güzel sevilmek küçük ayrıntılarda yatandır. Bence tabi bu önerme. Doğum günümde mesaj atanlara çok teşekkür ederim. Teşekkür ederim hayat mutluluğu benim karşıma çıkardığın için.
Uğruna annemin o güzel karnını tekmelediğim dünyanın gerçekten bu olup olmadığı hakkında çok ciddi şüphelerim var. Diyojen haklı mı acaba?
çok kötü günlerin ardından bitirdik sınavları ve seneyi.. şimdi anlatmak istemiyorum burada o kadar.. ama şu sisteme garezim var, sebebi; özgürlüğümüzü kısıtlayıp ,bizi notlara mahkum edip, uykularımızı kaçıracak kadar saçma ve zor olduğu için.. sınavlar bittiği için özgür hissediyorum, bu çok kötü bir şey..
her neyse rahatladım, Allah herkesin yardımcısı olsun.. ben kahve yapmaya kaçar..
bir de bir de hepinizi seviyorummmm (kırmızı balonlarrrrrr)
İnanın yada inanmayın, şuan ne yaşıyorsanız o da geçecek :)

808 entry daha

blog sözlük itiraf