blog sözlük itiraf
-
İçiyorum. Kafam çok güzel. Aklımda o var.
Kafası güzel herkese selamlar.
Pazar gecesi iciyorsan, işsizsin demektir. İşsizlere de selamlar. -
keşke kendi ailemizi seçebilseydik -
Kendi yazdığım entryi okudum ama kendimin yazdığını farketmemiştim ohh be benim gibi kişiler var diye sevinirken bi baktım ben yazmışım .s -
Ygsye 100 küsür gün kaldı ve ben daha kitap açmadım üstelik geçen senede kazanamamıştım -
Çok sıkılıyorum sözlük, çok... -
artık benim de bir sözlüğüm olduğu için çok mutluyum -
Bazen gitarla iğrenç pop şarkılarını çalıyorum.'*' -
canım sıkılınca sohbet edebileceğim kimse yok.çok yalnızım sanırım :( -
çoğu şey umurumda bile değil. -
Sevdiğime verdiğim hiçbir sözü tutamadım yani hayallerimiz için çabalamadım.
sonuç olarak haklı bir şekilde gitti
Onun yerinde olsam bende giderdim -
bana çok değer veren birini kaybettim... sanırım. -
kötü yola düşmüş gecelerden geliyorum. -
Blog sözlük radyo yayını yüzünden çok önemli bir işim vardı unutmuşum.
(bkz: telafi ederim inşallah)
(bkz: gençlik iste) -
Gece modunu kullanma özürlüyüm. Deniyorum olmuyor. Kendimi başka bir sayfadaymışım gibi hissediyor entry giremiyorum. -
istifa ettim. hafiflerim sanıyordum. hiç bir değişiklik olmadı. sonra bi bira daha açtım. -
Babamla kavga ettim. 3 gündür arabada yatıp kalkıyorum. Çadır önerilerinizi bekliyorum. -
yarın vizeler başlıyor ve ben ne yapıyorum? burada geziniyorum. -
ekşi sözlükte çaylaklıktan sıkıldım da geldim. -
ben erkeğim -
merhaba sözlük ahalim, içimi dökeceğim bir miktar umarım okuduklarınız sizi rahatsız etmez, şayet öyle olursa şimdiden özür dilerim.
hayata genel olarak sınırlar koyulmaması gerektiğine inanan biriyim. özgürlük kısıtlanmamalı, düşünceler, tercihler, eğilimler , duygular ve daha insanı insan yapan daha ne varsa başkalarına "gerçekten" zarar vermediği sürece müdahale edilmemeli.
her zaman din özgürlüğüne, düşünce özgürlüğüne inandım ama kendi içimde savaştığım bir irite olma durumu söz konusu. imanlıların sokakta gezen trans bireyleri görünce yaşadıkları iğretiyi , saygısız imanlılara karşı beslemeye başladım.
ben de onlardan biriydim neredeyse (o zamanlarda da ırkçılığım ya da homofobikliğim olmamıştı sadece inanç yönünden diyorum bunu) , kapanmayı bile düşündüğüm olmuştu 3 sene kadar önce ama kafayı kullanmaya başladıkça söylenilenler dışında şeyleri de araştırdıkça uzaklaştım bu yoldan. şimdi ise tek gördüğüm aşırı davranan, düşünemeyen, saygısız insanlar.
bu inanç değiştirmemin ilk basamağı olan deizmde biraz daha ılımlıydım bu insanlara karşı ama bu kadar yoğun cahillik (aşağılamak için pelesenk olmuş kelime olarak kullanmıyorum cidden bir bilgisizlik, eğitimsizlik, düşünce yapısında eksiklik bulduğum insanlar ) her defasında daha da batmaya başladı.
dinini öve öve bitiremeyip bizzat uymayanlar, kişileri inancı/milletine göre yargılayanlar, başka her tür düşüncelere şiddetle karşı çıkanlar dolu bu millet ve bizim milletimizdeki bu dine mensup kişiler. (elbette istisnalar da var) (ayrıca diğer ülkelerdeki standart müslüman profili de ortada)
önce istisnalar var diyerek çevremde her gün ister istemez gördüğüm tanımadığım insanlarla huzursuzluk hissetmeden yaşamaya devam edebiliyordum ama sonrasında cidden iyi yere gelmiş inançlıları gördüğümde bile çok zeki veya akıllı olabilir ama gerçekçi ya da mantıklı, rasyonalist değil demeye başladım. zekanın başında merak ve şüphe varsa kendini yaşamını sorgulamayan (objektif biçimde, kendini kandırmaya meyilli olmayarak ) bir insan ne kadar doğru gelebilir ki diye düşünmeden edememeye başladım.
kendi aileme gelecek , yetiştiğim kültüre bakacak olursak ailem tam inançlı insanlar. babam baştan sona akp model bir baba. annem biraz daha geniş görüşlü biri ama iman konusunda tek bir açığı yoktur.( öncesinde aşırı homofobik ve diğer dine mensup insanlardan uzak duran biriydi , 2 yıl önce homoseksüellere karşı kızgınlığını anlatırken biseksüel olduğumu itiraf edince ,inanmadı, ama eskiden olduğu kadar tepki vermemeye başladı, kürt ve laz komşularla nasıl iç içeyse ermeni komşumuzla da bir sorunu olmayacağını gördü).
ben bu ailedeyken sorgulamaya açıksam hemen hemen herkesin açık olabileceğini düşünüp , bunu yapmayan, bile bile kurcalama sorma o kadarını imanın gevşer sorularıyla kaçan insanlara büyük bir hoşgörü ile yaklaşamıyorum. bazı davranışları da bizzat dine olmasa da yaşayanlara karşı nefret kazandırıyor.
not1: onlara kötü davrandığım anlamına gelmesin , yanlarındayken tepkisiz bir rahatsızlık duyuyorum ve sık sık anlatıp rahatlayabileceğim bir çevrem olmadığından dolayı itirafa döküp rahatlama ihtiyacı hissettim.
not2: islama karşı özel sevgisizliğimin temelinde bu dine mensup insanlar ile yaşıyor olmam var, eğer yahudi bir ülkede yaşasaydım onları gözlemler onlara karşı duygular beslerdim.