Bağzı yazılan başlıkların, bağzı entrylerine cevaben sadece he la he demek istiyorum.

Gözünüzde behzat amirim canlansın.
Yorgunum. Bugün yoruldum. Beklentilerim var benim. Emeğimin karşılığını bekliyorum. İsimde görevimde sarfettim emeğimin, evimde evlilik de sarfettigimin,babalık yaparken, evlat olurken, toplumda herhangi biri olurken yaptıklarımın karşılığını istiyorum. Selam verdiğim insanlardan selamın karşılığını istiyorum, gulumsediklerimden de... konustuklarimdan ses bekliyorum, dinlediklerimden sükunet. Anlattıklarımın artik anlasilmasini istiyorum, yahut en azından dinlenilmesini. Yeniden kitap okumak istiyorum, yeniden avuç içlerim ter içinde kalana kadar bilgisayar oynamak, yeniden kulağımda kulaklıkla son ses müzik dinlerken uyuyakalmak, belki de o bir sefer gittiğim çöl vardı ya gece o sessizlikte sırt üstü yatıp karanlığı sigara ateşiyle delmiştim hani, orada olmak istiyorum. Yalnız. Sabrım kalmadı. Beklentilerim beni tiksindiriyor. Kendime kızıyorum ne zamandır takıyorsun böylesine diye. İçim sıkılıyor.

Az once telefonumu kaybettim evin icinde. Evet sessizdeydi. Yaklasik on dakika aradim. Buzdolabina bile baktim. Hani aradiginiz seye o kadar takilirsiniz ki gozunuzun onundeyse bile goremezsiniz ya bazen. Ablama soyledim bir de sen bak etrafa diye ve dolabimdan cikti. Dolabimdan. Onun orada ne isi var?
(bkz: dalgın olmak)
(bkz: aklı beş karış havada olmak)
999. Entryimi girdikten sonra sözlük hesabımı kapatmayı düşünüyorum.
yazıyorum boş, konuşuyorum boş, düşünüyorum boş.
Yazarların kimseye anlatamadıkları, Belki kendilerinin bile kabul edemediği itirafları. Buraya yazıyorum çünkü konuşabileceğim dertleşebileceğim kimse yok. Anlatsam da dokunamazlar yüreğime. İçime atmaktan boğuldum. Saklamaya çalışmaktan mutluymuş gibi rol yapmaktan yoruldum. Buraya yazıyorum çünkü o da görsün, neye sebep olduğunu bilsin istiyorum.

En yakınımdın. En iyi arkadaşım, dostum, her şeyimi paylaştığım, dertleştiğim, birlikte gülüp ağladığım. YüreğiMi eline teslim ettiğim tek kişi. Her şeyimdin. Bu hep böyle sürecekti, Biz bitmeyecektik. Sen beni yalnız bıraktın desem, Yalnız kelimesi bile o kadar yetersiz ki. Her şeyim gitti. Nasıl anlatılır ki bu. Yarım kaldı hikayemiz. Ben yarım kaldım.

Senin sevginin benim sevgimden çok daha fazla olduğunu söyledin hep. Beni de buna inandırdın nasıl olduysa. Önce bunun için üzdün. Elimden bir şey gelmiyordu o kadar sevebiliyordum işte. Sen Çok güzel seviyordun ve Ben de en çok bunu seviyordum. Sonra bir gün geldi. Eskisi gibi bakmamaya başladın. Sevginin değişebileceğine hiç inanmadım. Değişse bile bunu bana hissettirmezdin. Meğer öyle değilmiş. Benim sevgim her geçen gün artarken senin hislerin yıpranıyormuş. İhtimal vermedim hiç, düzeltiriz toparlarız zannettim. Sana karşı duygularımı hissedene kadar umudumu yitirmedim, gözlerimin parlamasını gizleyemedim. Ama bir zaman sonra sen artık beni görmemeye başladığında. Kaybolmasın diye uğraştığım son hissimi de kaybettim. Sevgini kendi ellerinle söküp aldın. Benden sevmek kabiliyetini aldın. İşte bunun yokluğunu hiçbir şey dolduramayacak artık. Bu kez parçalayıp bıraktın.

Kalbimde boş bıraktığın yere hiç kapanmayacak bir yara açıp gittin. Sürekli kanıyor, içime doğru. Çürüdü içim. Üzülüyorum. Kızgın veya kırgın değilim. Geçti onlar. Ama çok üzülüyorum. Çünkü artık hiçbir şey düzeltemez bizi. Sen bile gelsen iyileştiremezsin beni. İşin kötü tarafı ne gelmeni istiyorum ne düzelmesi için çabalamanı. Geleceğe dair hiçbir umudum, yaşama sevincim kalmadı. Her sabah uyanıyorum ama hayattan hiçbir lezzet alamıyorum. Bilmiyorum senin hala umudun var mı, eğer varsa ve bu seni mutlu ediyorsa inanmaya devam et. Ama. Ama işte. Sen anlarsın.

İnsanın sadece bir defa aşık olacağına inanırdım. Sana aşık oldum ve doğru kişi olduğuna inandığım için kendimi çok şanslı hissediyordum. Doğru kişi değilmişsin. Yıllardır beklediğim kişi sen değilmişsin. Koşup koşup en sonunda Duvara toslayan hugo gibiyim. Bir hakkım vardı ve yandım. Hangi tuşa basarsan bas baştan başlamayacak artık.

Oyun bitti.
ne istediğimi bilmiyorum
Oluşumundaki mantığı sözlük kapsamındaki dağarcık denilebilecek yargılara aykırı bulmama rağmen kendimi bakmaktan alıkoyamadığım,ironik başlık.(bkz: itiraf ediyorum)
Bu gün bir bebe mağazasına girdim sebebsiz ve gereksiz aşırı ilgi gösteren bayan bana almayı düşündüğüm oyuncak için çeşitler göstermeye başladı. Derken ufak metal bir polis arabası beğendim aldım. Aldım derken elime aldım hani bekliyor elimde satın alacağım yani derken bayan yine gereksiz bir şekilde yunus polis oyuncak çeşidini de göstermek istedi işte bunda sesler konuşmalar sağa çek emniyet kemerini tak vs çocukların daha bir ilgisini çektiğini söyledi isterseniz açayım görün nasıl çalıştığını dedi böyle kutusu hemen açılan birşeyde değil tamam açın bakayım dedim. Beceriksiz bir şekilde açmaya başladı yanındaki erkek personelden yardım istedi erkek personel eline aldı açtı kutuyu derken pil lazım oldu kız bi koşu kasadan alıp geldi.erkek pil takılacak yerin kapağını biliyor edasıyla açmaya zorladı zorladı zorladı yunus polis motorunun direksiyonun bir tarafı kırıldı yere düştü. Kırıldı dedim önemli değil açılmamışını veririz dedi derken zorladı zorladı zorladı direksiyonun diğer tarafını da kırdı ve bu esnada açtı ben diğer kırılan ve yere düşen parçayıda eğilip yerden aldım baktılarki 4 tane takılması lazım kız gitti iki tane daha getirdi neyse taktılar pili çalıştı kulağı tırmalayan oyuncağa kaydedilmiş salakça bir ses ve gereksiz anons sesleri falan elimdeki iki direksiyonuda verdim almayı düşünmüyorum dedim. Çıktım gittim. Bozuldular mı arkamdan bilmiyorum. Ama çok kastırdınız be arkadaşlar.

Bu arada elimde bekleyen normal mütevazi çek bırak arabayıda almaktan vazgeçtim onuda bırakıp öyle çıkmıştım
Ailemden o kadar bıktım ki. Boğuluyorum sözlük,nefes alamıyorum. İnsanın yaşadığı ortam çok önemli ruh sağlığı için. Nasıl uyuduğu,nasıl uyandığı. Kahvaltıda,akşam yemeğinde ne yediği. Mutlu bir ortamda yaşamak önemli.

Bıktım gerçekten. Kendimi bildim bileli olan psikolojik savaşlardan,kavgalardan,bağırışmalardan. Pederin sürekli kendi bildiğinin doğru olduğunu diretmesinden. Neden peder diyorum, baba demeye dilim varmıyor çünkü.

Gitmek istiyorum sözlük. Eğitimimi devam ettirecek mecalim bile kalmadı.Oysa daha üniversite birinci sınıftayım. Ruheşim ile beraber kaybolmak istiyorum. Kimseyi tanımamak,görmemek istiyorum.

Bu yaşta maddi sıkıntılardan yoruldum sözlük. İstediğim üç beş yere de parasızlık yüzünden gidememekten. Kıyafetlerimi kendim almaktan, güç bela kyk ile hem yolu hem yemeği hem ihtiyaçlarımı karşılamaktan.

Psikoloji falan kalmadı artık. Korkuyorum aynı zamanda Ruheşim de bırakıp gidecek bir gün diye. Gitse o da haklı çünkü. Çok zor bir insanım. Hayatım,yaşadıklarım zor.

Ve sözlük fiziksel şiddet daha iyi biliyor musun? Kırılan kemikler, moraran kollar iyileşir. Fakat bozulan psikoloji iyileşmiyor sözlük.
ne yazsam boş. zaten vedaları sevmem bilirsin en son yazdığım da veda değil dilekti. bende bulduğun neydi bilmiyorum ama bunca insanın bulamadığını bende bulduysan helal olsun. değer verilmemiş bir insana değer verdiğin zaman böyle şeyler oluyor sanırım. ne yapacağını bilmiyor mallaşıyor adeta. veda etmedim sana hep yanımdasın bunu bil. ben de çok şey yazmasını bilirdim lakin gel gör ki şuan hiçbir bok bilmiyorum. sahi neden bu kadar değer verdin bana? sebebi neydi ki? seni unutmayacağım,unutamayacağım. unutmak da istemiyorum zaten. bir gün geleceksin biliyorum her zaman seni kabul ederim bunu unutma. seni özledikçe de o şarkıyı dinleyeceğim hani beni özlediğinde dinlersin dediğin var ya hah o şarkı işte. kendine dikkat et sigarayı da azalt zarar verme kendine daha fazla. bunları hiç okumayacaksın biliyorum ama okursun ya belki... bizi mahveden belkiler değil midir zaten? en küçük bir ihtimali bile değerlendirmek ister insan üzüleceğini bilse bile küçük bir umut varsa içinde insanın değerlendirir o ihtimali. ne dediğimi umarım anlayabilirsin. seni her zaman sevecek birisi var burada onu unut olur mu. umarım unutursun beni.
eskiden koşa koşa geldiğim şehirden, sokaklarında boş boş da olsa gezebildiğim şehirden artık nefret ediyorum. yine koşuyorum da bu sefer giderken koşuyorum. fazladan bir saniye dahi durmak istemiyorum. kurtulayım artık şuradan. hiçbir şey yok gözümde. ne var ne yok her şeyi satıp gideyim artık. sabır. az kaldı. çok az.
Vay anasını satayım ya. Sözlüğe geleli uzun zaman olmamasına rağmen, başlığı gördükten sonra şuraya şöyle güzel, mutlu bir anımı yazayım diye bekliyorum. Artık ağlamaktan (mecazen), dert yanmaktan, konuşup konuşup bir şeylere çare olamamaktan bıktım. Yok arkadaş her gün yeni bir kahpelik, her an, her saat. Geçen gün rüyamda korktuğum bir şeyden kaçarken ölüm olduğunu bile bile bir boşluğa atladım. Uyandım haliyle bir su içtim, düşündüm. Ölsem dedim ne güzel olur, yine kendimi düşündüm, kurtulurum. Gerçi var mı ölümü düşünmeyen bilmiyorum da neyse. Yazacak çok şey var kafamda, toparlayamıyorum. Uzatmayacağım daha fazla, zaten uzatamıyorum. Güzel insanlar var aramızda güzel günlere uyanmayı hak eden. Yarın güzel bir güne uyanmanız dileğiyle...
aklıma gelmişken güzelde bir söz bırakayım şuraya;hepimiz ölecek yaştayız
nasılsın dediklerin de derin bir nefes çektikten sonra iyiyim diyorum ya da yaşıyoruz allaha şükür. aslında ikincisi daha doğru çünkü ilki yalan, iyi değilim. bu aralar sadece yaşıyorum.
Bakayım kim ne yazmış diye uzunca yazanlarda vardı kısaca yazanlarda okumaya üşendim be sözlük
bir dönem yaşadıklarım öyle ağır gelmişti ki her allah'ın günü ölmek için dua etmiştim sözlük. düşünsene? ölmek istemiştim. şimdi mi? galiba kalan izlerimle de olsa iyileşiyorum.
Ne blog yazıyorum doğru düzgün ne de okuyorum. İçimden gelmiyor sözlük. Hızlı tüketilen şeylere merak saldım şu aralar. Sözlük, youtube videoları v.s. Finallerim bitince belki diyorum sadece...

Platonik sevmek konusunda kendi çapımda rekorlarım var. Şimdiye kadar 4 seneyle bu rekor korunuyor ama o kadar yoruldum ki bundan, sevmekten falan tiksinir oldum resmen. Kişilik meselesi, normalde oldukça açık sözlü ve rahatımdır ama bu konulara gelince yapabilsem yere bir çukur açıp gireceğim. Derdim ne benim ya?
Daha entelektüel muhabbetler edebileceğim insanlarla tanışmak isterdim. Ben çok entel olduğumdan falan değil tabi ki. Ama sürekli havadan sudan konuşmak dedikodu yapmak internette yapılan boş geyiklerle eğlenmek bir yerden sonra bayıyor. Ciddi bişey konuşmak insanlara değişik geliyor. Ara ara bir güncel olay konuşalım bir siyaset konuşalım psikoloji konuşalım her neyse neyden muhabbet edebilirsek, ortak neye ilgi duyuyorsak. Ha biraz bilgisi olanla da konuşmak sıkıntı bazen. Özellikle yaşça büyükse yada konum olarak sizden üstteyse adam muhabbet etmiyor sadece ben konuşayım havamı atayım benim fikrim doğru dinle sen diyor. Araya bir kelime sokabilirsen ne ala.
İnsanların bencilliklerini, birbirlerini rahatça üzmelerini, sonrasında da vicdan azabı hissetmeden hayatlarına devam edebilmelerini anlayamıyorum be Sözlük.. İçim acıyor, hiç alışık olmayan bünyeme bu öfke ağır geliyor. Ben ayırt etmeden insanları cok sevmiştim halbu ki...
eskiden ''vecihi ne yazmış, bakalım'' deyip çok uzun olduğunu görünce bir göz gezdirip ''sonra okurum'' dediğim entrylerin yazıldığı başlık.

blog sözlük itiraf