blog sözlük itiraf

mutluyum ulan!

Tanıdığım herkesin kafasında bir Hatice modeli var, doğal olarak. Yapacağım veya yapmayacağım şeyleri sıralayabiliyorlar rahatça. ve o modellerden hiçbiri de ben değilim. Tuhaf.

yeni günün ilk entry si uğur getirsin diye yazıyorum bunu.

Uyuyamadım. Önce biraz kitap okudum, sonra cepten okumaya devam ettim kitabımı. Sonra bir bakayım kaç oldu dedim. Onikiyi geçmiş, beğenilenler listesi hazırdır, okuyayım dedim ve işte bu haldeyim. Uykum kaçtı. Gündüz oğlum uyurken oturma odasını annesiyle ona bırakıp birşeyler arama bahanesiyle yatak odasına kaçtım, üşüdüm bahanesiyle battaniye altına girdim, tamamen bahanesiz saf horultuyla iki saat uyudum. Akşam sütlü köpüklü kahvemi içtim. Uyku mu ? Yok. Sabah kahvaltıyı hazirlayacagima söz verdim. Acaba final nostaljisi yapıp uyanamama korkusuyla uykusuzlugu mu secsem ? Ne seçimi? Zaten uykum yok...

Dun bir kiz bana "cok da hareketlisin nasil boyle kilon var" dedi. Ona nasil anlatsaydim gecenin bu saatinde diyetimin daha ucuncu gununde sarelleyle kacamak yaptigimi, yapacagimi...

Çocukken Ablamın en sinir olduğum kız arkadaşına içine sinek kanadı koyduğum lokumu yedirmiştim.

Bugün okulumdan sadece ismen tanıdığım birinn vefatını öğrendim. Ve olay o kadar saçma ki, bu dünyada gerçekten bir amacımız olup olmadığını sorguladım. Yirmi küsür yaşındaki insan göçüp gitti bu dünyadan ve evet dünya hala dönüyor.

Taraftara üçlü çektirmek için depara kalkan futbolcular gibiyim tam oley kısmına gelirken takılıp düşüyorum.

Başkasına söyleyemediğimiz şeyleri yazdığımız hede.
Zor günler geçiriyorum ve bazen bu anların üstesinden gelemeyeceğimi düşünüyorum. Hele hele de ben iyiyim bir şey yok dercesine gülüp kahkaha atmaktan çok yoruldum.
Anlayın benim de bir kalbim var. umursamaz ve güçlü duruşumun arkasında sandığınızdan daha da kırılgan bir ben varım.
(bkz: ben yoruldum hayat)

Cay içmek istiyorum. Cay demlemeye üşeniyorum. Lisbeth olsa eminim o da siktiret derdi.

galiba hayatımın dönüm noktasındayım. bu aralar olacaklardan sonra hayatım 26 yaşından önce ve sonra diye iki bölüme ayrılacak :(

Bazen çok beğendiğim kitapları başkasıyla paylaşmaktan imtina ediyorum. Sadece ben okumuş olmak istiyorum o kitabı. Son okuduğum kitap çok güzeldi ama, bilemezsiniz.

Yapabildigim cok fazla sey var. Ama hicbirini yeteri kadar iyi yapamiyorum. Hicbir alanda en iyisi değilim. Bu da benim kendime itirafim olsun

Egoları olan insanlardan nefret ediyorum. Sırf egoları için gerçeği çarpıtan her şeyi çıkarı doğrultusunda yönetmeye çalışan kişiler mahalledeki tek topun sahibi olan çocuk gibi bence. Her şey istediği gibi olsun ister. İstediğini alır istemediğini oyundan atar. Kendini çok başarılı zanneder. Lakin sadece ve sadece koca burnuyla orantılı egolarıyla bencilliğinde kaybolmuştur. Bu çocuk kendini çok iyi futbolcu zanneder lakin boş kaleye bile gol atamaz ya öyle işte.

her şeyin ısrarla kötü, yanlış yahut eksik gittiği günlerdeyim. bi' arayış içindeyim ama ne aradığım konusunda en ufak bir fikir sahibi değilim. sürekli bir boşluk hissini bilmem sizler nasıl tarif edersiniz, ama karnı acıkır ya insanın, aynen o gibi kalbim acıkmışa yakın bir duygu.

allah kimseyi kalp açlığıyla imtihan etmesin. zira karın açlığına rahmet okutıyor zaman zaman...

bazen gizli gizli serdar ortaç dinliyorum.

bi' düşündüm de itiraf edecek o kadar çok şey var ki, hangisini buraya yazayım bilemedim doğrusu..

Aslında onu kış gününde tanımıştım. Sanal olarak tâbi, şimdiki aşklar hep sanal neredeyse. Her neyse instagramda paylaştığı bir kahve fincanı benim çok dikkatimi çekmişti. Edebi ve şairane ruhum hemen beni o resmin altına yorum yazmaya itti, aslında hatayı burdamı yaptım diye düşünmeye başladım şu son günlerde. Tam 1 sene bekledim arkadaşlar onu yine soğuk bir kış gününde yakaladım, aslında o beni yakaladı. Tekrar konuşmaya başladık ve biz olduk onunla. Tam dedim ki dünyanın en mutlu adamı benim işte bu, yabadabadu. Hataları oldu arkadaşlar hemde çok hataları oldu. Hepsini affettim ama benim bir hatamda o çekip gidebilecek kapasitedeydi. En sonunda insan birikiyor ya hani, en ufak bir sebepten dolayı patlıyor ve ani kararlar alabiliyor, tam olarak böyle oldu. Ondan vazgeçtim. Vazgeçtim dedikçe yıldız tilbe geliyor aklıma ve sonra tekrar diyorum ki vazgeçemiyorum. 2 sene geçilen sokaklar, yollar onu hatırlatıyor. Bazen pişmanlık bazen mutluluk duyuyorum. Anlatamıyorum derdimi vazgeçtim ama vazgeçemiyorum.

Nasıl tanım gireceğimi bilemedim bu başlığa.
kendi kendime üstlendiğim "sözlüğün platoniği" sıfatını bırakıyorum buraya. İsteyen alabilir üstüne. Zaten boşu boşuna taşımışım o kadar zaman...

aslında düşünüyorum, bazende ne düşündüğümü düşünüyorum. ne demiş "düşünce düşünce nasıl biter düşünce" (bkz: çubukkrakerağabey)