blog sözlük itiraf

sıcaktan tansiyonum düştü sanıyordum, meğersem ödevi son dk'ya yetiştirmeye çalışıyormuşum. bu gece de bana üzülelim'*'.

Abi yazdıklarım okunmasa bile yazmayı seviyorum

gerçekleştirmeye gücümüzün yetmediği hayalleri kurmamamız gerektiğini, beklentilerimizi sıfıra endeksleyerek yaşamamızı sürekli tekrar etsem de bir anda içimden gelen ve önleyemediğim küçük bir isteğim vardı.
yazın bir yerde staj yapıp iki üç kuruş para kazanayım da yalnız başıma bir haftalığına sessiz, huzurlu bir yere gideyim istemiştim. gaflet anıma denk geldi ki ablama bu fikrimi açtım ve kendisi de çalışmama gerek olmadığını istediğim zaman beni finanse edebileceğini söyledi. kabul etmedim, sonuçta her ne kadar ablam da olsa yıllardır onu çekip çeviren ben de olsam çok ağır şartlarda çalışıp para kazanıyordu ve böyle bir hibeyi kabul etmemeliydim. yoğun ısrarlar sonucu kabul etmek durumunda kaldım hatta oturup nerede huzur bulabileceğimi bile araştırdık. ayvalık'ta cunda adası diye bir yer bulduk. okuduklarıma göre tam bir cennetti.
yaklaşık on beş gün her gece araştırma yaptım. kafamda her şey hazırdı. bavula neler koyacağım, hangi otelde kalacağım, nerede denize gireceğim, kahvaltıyı nerede yapacağım...
velhasıl tüm planı oluşturduktan sonra dün ablama artık gideceğimi söylediğimde "tek başına eğlenceli olmaz ya birini bul ya da unut" cevabı ile karşılaştım.
insan gerçekten hayret ediyor arkadaşlar. en başından tek başıma gitmek istediğimi, eğlence değil huzur aradığımı, kendi paramla gitmek istediğimi söylemiştim. bu benim için küçücük bir hayaldi. fakat umut verip plan yapmama sebep olduktan sonra bu şekilde kestirip atılması çok acıttı doğrusu.
bir kez daha kendi bildiğimden şaşmamam ve hayal kurmamam gerektiğini idrak ettim.
şimdi, gittiğimde gece sahilde oturur okurum diye aldığım kitabı dağınık odamda okuyorum.

Yapabildigim cok fazla sey var. Ama hicbirini yeteri kadar iyi yapamiyorum. Hicbir alanda en iyisi değilim. Bu da benim kendime itirafim olsun

Korkuyorum aslında, hem midem bulanıyor hem de azıcık titriyorum. Üşüyorum da biraz. Ah sevgili erkek dostlarım siz her reddedilme korkusunda bunu mu yaşıyorsunuz? Ah şu toplumsal normlar yok mu! Bu çocuklar da az çekmemiş, kıyamam size.

hayatta herkesin günlük rutin işleri arasında unuttuğu ve fakat ara ara kendine sorduğu bir soru var. niçin bu hayattayım? aslında herkesin bu hayatta bir amacı olduğuna inanıyor, ancak bir toplumda yaşıyor olmamız, para kazanmak zorunda olmamız gibi sebeplerle, hiç kimsenin bu amacı bulma yönünde kendi içine dönemediğini, zira bunun kişilere öğretilmediğini düşünüyorum. bunu fark ettiğimizde ise belki halihazırda okulumuzu bitirmiş ya da iş hayatına girmiş oluyor ve hayata geliş amacımızı henüz bulamadığımızı anlıyoruz. şahsi olarak hayata geliş amacımı henüz tam anlamıyla bulabilmiş değilim, ama en azından bunu fark ettiğime şükrediyor ve bu amacı bulma yolunda ilerlediğimi artık biliyorum.

Yaratmak için kendimi yaralardım eskiden
Yarım yarım harcardım kendimi hiç bitmem sanarken
Bu çöplüğü düzene koymak için içimi döktüm her yere
Sonra istemedim içim yem olsun bi hergeleye
Ya da bi kertenkeleye..

Bu aralar gerçekten iyiyim mutluyum. Bununla birlikte düşüncelerim, ön yargılarım değişmeye başladı bu çok güzel birşey. Evet çiçekler böcekler kelebekler durumu:) artık daha dikkatliyim söylenenlere kulak asıyorum,dinliyorum en önemlisi anlamaya başlıyorum hem karşımdakini hemde bu durumları. Artık insanların sadece menfaat beklemeksizin mutlu olabildiğini gördüm. Bir kelimenin sözcüğün cümlenin insanı mutlu edebildiğini gördüm. Çok güzel değil mi? Bence şahane. Şu var bilmediğin şeyleri öğrenmeye başladım inanmaya başladım. Son olarak kusura bakma Altan artık biliyorum , herşey çok güzel olacak:)

İlkokuldaki sıra arkadaşım, sevdiğim ve değer verdiğim arkadaşımı uzun süre görmemiştim.
Liseyi bıraktığını ve okumadığını rastlantı sonucu sosyal medyadan öğrendim. Cüzdanımda ilkokuldaki fotoğrafını taşıdığım insan hayat kadını olmuş.
Çok garip duygular içerisindeyim. Gözümle görmeme rağmen inanamıyorum. Hayat ne garip, aynı sırayı paylaştığım insan ile ne kadar farklı hayatlar sürüyoruz.

Burada hiç tanımadığım insanlar olmasına rağmen entryleri okuduğumda kendimi iyi hissedebiliyorum. İlginç olsa da herkese teşekkürler.

Blog sözlükte çok eğleniyorum. Kendi kendime eğlenme mi sayılır bilemiyorum ama sondan bir önce girdiğim entryi okuyup gülerken annemin içerinden babama 'aha delirdi işte sonunda o bölüme yollamayalım demiştim sana.' dediğini duydum.

No comento.

ben büyüdüm sözlük. o kadar hayalim vardı ki. hepsi gerçek olmaya başladı. hayat önce sillesini vurdu şimdi hediyesini biliyor

dedem her hafta kemoterapi alıyor. ben de dedem ve babaannemle hastaneye gidiyorum. sabahtan akşama kadar sedye itiyorum, bir şey gerekirse marketten markete koşuyorum. yeri geliyor saatlerce bir sandalye üstünde sıramızı bekliyorum. bir doktordan başka bir doktorun odasına koşuyorum.

bugün yine hastaneye gittik. sabah saat altı buçukta hem de. 12 saat geçti anca eve geldik. düşünün 12 saattir dışarıdayım ve bitik bi şekilde eve geldim. annem eve adımımı atar atmaz bana evi toplayacağız kalk dedi. yorgunum beş dakika nefesleneyim dedim. bana, sen de bana hiç yardımcı olmuyorsun dedi. ardı ardına laflar soktu, demediğini bırakmadı. ahahahahahahahaaahahahahhaahahahahahhhahhqqhhqhahqhahahhhhahaaahhh

Bugun benim dogum gunum. Artik 29 olmus ve muhtemelen yasimi soranlara iyice soyleyemeyecek hale gelmis durumdayim. Sosyal mecralardan hatirlaticilarla gorup de kutlayan yakin(!) arkadaslarim yok bu sefer. Cok sahte geliyor bana, ne yapayim?

Bir de yani Facebook da, profilimi kapatmadan once, duvarim kapaliydi. Ona ragmen mesaj yazmaya usenip de gidip profil fotografimin altinda dogum gunu kutlamasi yazan yerli/yabanci tuhaf arkadaslarim vardi. Gulsem mi aglasam mi bilemezdim.

Dogum gunu kutlamasina cok da onem veren biri de degilim yani. O yuzden pek kutlama ve kutlanma taraftari da degilim. Cunku insanlar basitce kutlamayi, gercekten hatirlayarak kutlamaktan bahsediyorum, cok gordugu icin; ekstra hediye falan olayi hic bulasmak istemiyorlar. Sacma salak fake'*' gecistirmeler de bana gore degil.

Ben bugun pastami aldim, ailemle yedim. Yarin da yani bugun de kuzenimin kina gecesi var. Tanimadigim insanlarla erkekler bolumu olarak, kendi icimde ikinci kez kutlarim. Ben boyle guzelim Sozluk. Mutlu yillar bana.'*'

sevdiğim yazarların nickaltına ben de güzel güzel yazılar girmek isterdim ama, böyle konularda öyle beceriksizim ki... bu beni bir miktar üzüyor.

acilen ilhamımı bulmam lazım benim.'*''*''*'

Birine beni artık sevme demek ne kötü bişey..
Ya ben seni isteyerek mi seviyom, kalbim atıyo ki seviyom..
Kalbimimi durduyım napıyım..
Bilmeden seviyom zaten, sevdiysem özür dilerim bilmeden..

Küçükken Bugs bunny'li balonum vardı. Bugs bunny olmayabilir mi acaba o ya, emin olamadım şu an. Heh işte ben o tavşanın Elindeki havucu yemeye çalışıyordum. Almaya da çalıştım lakin başaramamıştım, asla bırakmıyordu elinden havucu lanet tavşan.

Biraz önce elektrikler gitti, her yer karanlığa gömüldü. O sırada müzik dinliyordum ve sonrasında da yemek yiyecektim. İnterneti kullanamadığım için Spotify'da daha önce oluşturduğum ve indirdiğim liste çalıyordu.
Kanepede uzanmış elektriği beklerken The Cranberries- animal instinct çalmaya başladı ve o sırada elektrik geldi.
Acaba gelen, elektrik yerine dolares'in güzel ruhundan bir ışık mıydı?

Burada yazmak için hevesimin kaçtığını hissediyorum, dünden beridir muhakeme yapıyorum aklımla. Yersiz yaftalanmak tepki almak üzdü beni. Ne demişler (bkz: Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir).

Bugün hayatımın en güzel günüydü swh '*' o kadar şey oldu ki birini anlatsam illa ki biri eksik kalacak o yüzden hiç demeyim , içimde yaşasın her şey sonsuza dek '*' bu sefer ayrılık bile mutluluğumu engelleyemedi çünkü biliyorum ki bir gün yine aynı sokaklarda , aynı caddeler ve banklarda el ele tutuşup saçmalıcazzz '*'