blog sözlük itiraf

Muhasebeyi hiç sevemedim. Hocasından mı dersten mi onu da bilemedim. Birinci sınıftayım o sıralar. Derse gidip geliyoruz ama zerre anlamıyorum. 100 kasayı ben bir ara yüz tane kasa filan zannediyordum. Muhasebeyi bilen için öyle söyleyeyim. Böyle böyle ilk sınava girdik. Doldurdum kağıdı sapma sapan. Son üç dk kala filan, alttaki hocanın notunu gördüm, bilmiyorsanız sallamayın diye. Rezalet yani. Sınavlar açıklandı sonra tabii. Üç almışım. Sıfır üç. Sonraki ilk derste hoca sınıfa ceteris hanginiz dedi bir müddet. Ses çıkarmadım. Zaten pek tanıyan da yok. Ama adam kafaya koymuş rezil edecek beni. Bu sefer tek tek sormaya başladı. Kaç aldın, sen kaç aldın filan. Ulan herkes altmış yetmiş. Bir ben anlamamışım herhalde diyorum. Bana geldi. 45 aldım dedim. Ben öyle bir not vermedim dedi. Bir sessizlik oldu bir müddet. Şaka lan, ne diyeceksin bakiyim dedi. Gitti sonra. Aradığı adama şaka yaptı adam. Son cümlesini kurmasaydı orada itiraf edecektim. Ama şimdi İtiraf ediyorum. Zaten okumuyorsundur anasını satayım. Bendim o üç alan. Bok gibi anlatıyordun dersi de hocam. Finalinde de kopya çektim. Öyle geçtim.

Bugün, insanlara yapmamalarını söylediğim ve rahatsız olduğum bir şeyi kendim yaptım.
Ve bundan pişman da değilim.

Suriye'deki zehirli gaz saldırısından etkilenip nefes almaya çalışan insanların videolarını izliyorum. Öyle "nasıl kıydınız o masum çocuklara" gibi cümleler kurmak sanki onlara edilmiş hakaretmiş gibi geliyor. Çünkü durumun yarattığı üzüntüyü hiçbir cümle tarif edemez. Daha kötüsü de şu ki utanıyorum insan olmaktan. Biz ki sudan çıkartılmış balığın can çekişmesine bile üzülürken... neyse sözlük. Boş ver.

Etrafıma kendi elimle bi duvar ördüm
Kimse bi daha Geçmesin diye
Değiştim sanki içimde bişeyler öldü
İstesem de dönemem geriye
Hep mi ben yanlıştım bu hayatta
Hep mi ben haksızdım
Beni hiç gözetmediler
Hep de ben üzüldüm en sonunda
Hep ben ağladım
Benim kadar sevmediler
Şimdi bana sor bi daha gelir miyim
Başka güneş altında erir miyim
Çünkü hep üzüldüm en sonunda
Hep ben ağladım
Bana bi sor gelir miyim

Şimdi bana sor bi daha gelir miyim
Başkasına yeniden yenilir miyim
Çünkü hep yenildim her defasında
Kırdılar hevesimi
Sor bi daha gelir miyim

Etrafıma kendi elimle bi duvar ördüm
Kimse gelip de yıkmasın diye
Savaştım kendi kendimle birimiz öldü
Söyle şimdi zararım kime
Hep mi ben yanlıştım bu hayatta
Hep mi ben hatalıydım
Bana bi şans vermediler
Hep de ben eksildim en sonunda
Hep yalnız kaldım
Beni hiç sevmediler

Şimdi bana sor bi daha gelir miyim
Başka güneş altında erir miyim
Çünkü hep üzüldüm en sonunda
Hep ben ağladım
Bana bi sor gelir miyim
Şimdi bana sor bi daha gelir miyim
Başkasına yeniden yenilir miyim
Çünkü hep yenildim en sonunda
İçine ettiniz hevesimin
Sor bi daha gelir miyim

Şimdi bana sor bi daha gelir miyim
Başka güneş içinde erir miyim
Çünkü hep üzüldüm en sonunda
Hep ben ağladım
Bana bi sor gelir miyim
Şimdi bana sor bi daha gelir miyim
-Nah Gelirim-
Başkasına yeniden yenilir miyim
Çünkü hep yenildim en sonunda
İçine ettiniz hevesimin
Sor bi daha gelir miyim

Birine artı oy verince favlıyorum da benim verdiğimi bilsin diye son zamanlar da tek hayat stratejim olup çıktı bu olay.

ders çalışırken vakit neden bu kadar çabuk geçiyor? ben bu konuları nasıl yetiştireceğim? gerçek sınav lys diyene kadar biraz lys çalışsaymışım keşke.

Google'da sitemi Arattığımda ilkez bugün çıktı.'*'
Bu tarihi not düşelim şuraya

küçükken bunu yerken daha doğrusu yemeye çalışırken her taraf batardı, beceremezdim. denedim de artık yiyebiliyormuşum. sevindim hani, büyüyorum çok şükür.

Sürekli kafamda düşleriim ool gülüşleriim ool diye bağıran biri var, nedenini merak ediyorum.

Çalışmadım. Çalışmak istemiyorum. Uyuyum ben . Vize haftası geçince uyandırırsınız.

Çok yoruldum. Dayanamıyorum. Hem sabretsem ne olacak ki. Sonu hepimiz biliyoruz

Bu söz bana mıydı aşk olsun.

son senem olmasından dolayı zamanım yok gibi bir şey. hiçbir şeye zaman ayıramıyorum. düzenleyici bir şey olsa bir asistan filan mı tutsam :/

derdimi kimseye anlatamıyorum. Etrafımdaki insanlara güvenemiyorum. Onca insanın içinde yalnız kalmak istiyorum. En yakınımda sandığım insanların laf taşıdıklarını, gevşeklik yaptıklarını görünce insanlardan soğuyorum.
(bkz: sonumuz hayır olsun)

Tavla oynamak bazen kafa dağıtıyormuş. Teoman dinlemek ise paha biçilemezmiş.

Yaptığım hödüklükler zaman zaman aklıma düşüyor. Ne hikmetse o düştüğü zamanlarda vize veya final haftaları oluyor genelde.

Uzun bir zamandır çürüyorum çevremde neredeyse kimse yok 5 ay önce hiç istemediğim bir şehre hiç istemediğim bir okulu okumak için geldim, kendimi kabul ettiremedim, ifade edemedim vs. Bunla beraber aşırı kilo aldım şimdi 76 kg ağırlığında 1.64 cm boyu olan iğrenç bi' insana dönüştüm.

Şimdi bir tantuni menü gömdüm ve hala mutsuzum galiba çürüme beklediğimden hızlı gerçekleşecek, korkuyorum.

Yazmak istediğim, duyurmak istediğim o kadar çok şey var ki. Artık utanıyorum biliyor musunuz? Yapmadığını bırakmayan adama ilk günkü gibi körkütük aşık olmaktan utanıyorum. Aşk mı dedim? Ahh daha az kullanacaktım oysaki. Herkesin ağzına pelesenk olmuş bu üç harfliyle sezai karakoç'un mona rosa'sına duyduğu hislerin adı aynı değildir. Basitleştirdik efendiler. Bunun bir kuralı, bir adabı yok ki ona göre aşk mı değil mi anlasak. Ah mona rosa. Hangimiz dayanabilirdi buna? Zaman geçtikçe daha da ulaşılmaz olacağını bile bile beklemeye... karşılığının gelmeyeceğini bile bile sabretmeye. Ha söyleyin hanginiz? Basit hoşlantıların adı aşk olmuş. İki gün gülmüş etmiş aşık olmuş. Geçin efendim bunları. Nerden geldim buraya? Kendimden bahsedecektim oysaki.
Ah sevmişliğim son sözüm yine sana; sesini çok özlemişim.

hayvanlardan korkuyorum. hatta akvaryuma parmağımı bile sokamıyorum. neden bu korkum bilmiyorum. ama bu daha çok hayvanlardan iz kalacak gibi bir korku. bu kadar korkarken bir sokak köpeği benim köpeğim olmayı seçti. iyi ki de seçti.

Sevgi boşluklarımı popkekle doldurmaya çalıştığım dakikalardayız.