blog sözlük itiraf

gerçekten üzülüyorum.. sanki bir ucubeymişim ya da konuşulmaya dahi değmeyen insan müsveddesiymişim gibi, konuşmak istediğim ya da yazdığım kim varsa umursamadan devam ediyor. görüldü de kalıyorum. bir tane bile arkadaşım kalmadı, konuştuğum kimse yok. flörtü geçin senelerdir aramızdan su sızmayan arkadaşlarım bile yazmıyor, yazınca da görüldü atıyorlar. üzülüyorum, çok.. ben hep insanları mutlu etmeye çalışıyorum ama bir mesajla ama bir söz ile ama yaptığım bir şeyler ile ama kimse beni umursamıyor. demiyorlar ki "ulan bu kız zaten bok batağında, halini görüyoruz, biliyoruz bir yazalım.." git gide insanlardan uzaklaşıyorum onlar beni umursamadıkça. iletişim, yardım uğruna boşuna kendimi heder ediyorum galiba. boşuna bu bölümü okuyorum. gram umru etmiyorum kimsenin, vay anasını.. bu düzen böyle gittikçe benim ne sabrım, ne gücüm, ne de hevesimden eser kalıyor..

edit: "sanki bir ucubeymişim ya da konuşulmaya dahi değmeyen insan müsveddesiymişim gibi, konuşmak istediğim ya da yazdığım kim varsa umursamadan devam ediyor." öyleymişim, teşekkürler :)

çook mutluyum valla, bugün benim günüm olduuuu!

Böyle olmasını istemediğim bir şeyin içerisine sürüklendim... Girdapta çırpındıkça daha da battığımı görüyorum, belki de kendi kişiliğimi yadsıyorum. İhtiyacım olan birkaç günlük kuvvetli bir irade...

Edit: oh be, bitti!

son 2.5 ayım o kadar, o kadar ve bir daha o kadar sıkıcı geçiyor ki.. yalnızlığımın bayağı bayağı dibine vurdum. hatta "demir attım yalnızlığa" resmen..
duvarlarla da aramız bozuldu, gökyüzüm zaten hep karanlık. bir de bunun üzerine nadiren konuştuğum arkadaşlarım bahçelerinde çiçek açtıranları gözüme gözüme sokmasınlar mı? kardeşlerim tamam hep mutlu olun diye dua ediyorum da yani sizde fazla olmayın şimdi..
hayır durumlar böyle oldukça "arabesk kadın" lakabımı kendimle özdeşleştiriyorum.. of of...

son iki gündür ekstra yorgunluk ve stres içerisimdeyim annem hasta olduğu için. küçüklüğümden beri pek anlaşamasak da bu döngü üniversiteyi kazanmamla bozuldu. üstüne zorunlu başka bir (aile!) evine göçümle kuvvetlendi. iki gündür evin işini ben yaptığımdan ve güçsüz bir vücudum olduğundan yorgunluğum hemen anlaşılıyor. annem ise ; "çok yoruldun annem, vicdan azabı çekiyorum seni böyle görünce" dedi. o kadar yüreğimi burktu ki bu cümlesi.. "annecim neden öyle diyorsun, 20 yıldır sen bize yapıyorsun, şimdi de ben yapayım" dedim ama ne kadar tatmin etti onu bilemem. anne nefesmiş bunu anladım. canını ne kadar yaksa da görünmez bir elmiş hayatının her anında. ara ara aklıma kötü senaryolar geliyor "rabbim sen koru" diyerek savuşturuyorum. gerçekten nefesmiş anne ne yapsa da. tamam ben ev işlerine alışkınım ama annemin yaptığının yanında bir hiçmiş benimki. ne kadar bilsem de, yapsam da. Allah annelerimizi başımızdan eksik etmesin gerçekten..

hadi cüdâ son sınavınnnn, dayannnnn!!
sonra bi serdar ortac konseri vericem evdeee huhuuuuu

Utanmasan "gitme.. Beni bırakma." diye yalvaracağım bu çocuğa. Öyle çok bağlanmış hâldeyim ki.

(bkz: itiraf gibi itiraf olsun)

Bugün istifa dilekçemi yazdım. Yarın da starbucks'da son günüm. Haftaya makine mühendisi olarak asıl yoluma devam edeceğim hayırlısıyla inşallah. Yalnız, hala tepkisizim. Ne üzüntü ne mutluluk. Arka tarafta acaba depresyona mı girdim yoksa bu arif ben değilim gibi. '*'

Yine de saçma sapan isteklerden, emir kipinde "görevlendirmelerden", saçma salak dedikodulu çalışma ortamından, eğitimsiz kişilerin patronum olmasından vb. birçok şeyden uzaklaşıyorum artık. 2 yıl sonra hem de. Blog yazmam lazım ama omuzlarım felaket ağrıyor. Bu satırları anca yazabildim sözlük.

girişimci ruhum ilk girişiminde bulundu.

kimseyle konuşmuyorum, konuşmaya çalışanları kendimden uzaklaştırıyorum. aylardır evde yaşıyorum. aklımı kaybedeceğim.kendimi idare etmekten kandırmaktan yoruldum ve sıkıldım. bir gram ümidim kalmadı.

(bkz: bugünkü blog yazım) başlığına 6667. Entriyi ben girmişim. Ürkütücü :-|

Özlemişim buraya yazmayı. Rastgele bir şey yazdığımda farkettim. Hani içimde harıl harıl yanan bi özlem değilmiş de giderdiğime sevinmişim gibi. Gibi değil öyle aslında.

sanırım depresyon sınırındayım. bana yakışmadı biliyorum.

Her şeyi düzeltmek için biraz da olsa vakit varken depresyona girip mahvediyorum günlerimi.

Ozlemim bazen o kadar yogun oluyor ki sanki elimi havaya dogru sallasam carpacagim, avucumun icine alabilecegim. Alabildigi en somut hali gozyasi oluyor.

dün gece yurtdışından getirttiğim yeni telefonuma ,telefoncudan 70 liraya aldığım bozuk nokia telefonun imeisini attım... suçluluk hissediyorum.

MaşAllah dediğimin 3 gün yaşamadığı gibi mutluluğum da aldığım nefes gibi hemen tükeniyo.. yazalım bakalım yine napalım.. neyse bu sefer rekor kırdık.. ah talihsiz kızım cüdâ.. kalk mutfağı topla sen en iyisi..yapamıyosun sen bu işleri..
aa şeyi de öğrendim artık biri kalbimi kırdığında pek üzülmüyorum. azıcık sinirden ağlıyorum ve geçiyo.. hatta bugün fevkalâde kırıcı sözler duyduktan sonra bir nefes alıp türkçe pop dinledim hem de remix.. ne kadar değişmişim ben be.. insan darbe yedikçe umursamaz oluyomuş valla.. ay kııız neyse işleri bitireyim de maç var akşama, oturup çayımı yudumlarken içerim.. skor lehimize olur inşallah (parti şapkalı düdüklü emojiii)

ben fark ettim de 4 aydır arkadaşlarımla buluşmayı geçin bir avm'ye bile gitmemişim alışveriş için. tamam ev kuşuyuz dedik de fazla oldu artık. bunaldım kendi kendime eğlenmeye çalışmaktan. ye-ter anlıyon mu ye-ter!!

hiçbir şeyden keyif almıyorum

Lanet olsun vallahi billahi yemin ediyorum ben bu paçavraların bezi değilim. Nasıl bir safsatanın içine düştüm ben böyle kimlerin soytarısı oldum be yazık be bana.