blog sözlük itiraf

sselam sözlük eqeeqs back

buradaki arkadaşlarımdan beklerdim, en azından bir mesaj yani. insan o kadar muhabbet ettiği insanlardan bir mesaj bekliyor. neyse bir anlamı kalmadı artık zaten.

yalnızlık, nereye kadar?
tembellik, nereye kadar?
keder, nereye kadar?
kadar, nereye keder?

hayatımda itiraf başlığı altında sırayalayabileceğim bir şey yok ne yazık ki lakin gelip de buraya bir şeyler yazmak hoş gelmektedir ne zamandan beri. yaralı bir kuş imgesi, simge haline dönüşüp bir gözlemleme niteliği taşıdığında canımızı ne çok yakmaktadır. ne zamandan beri şevkim yok ama ne olursa olsun keder ve melankoli bir hastalıktan ziyade üstün ruhluluları bahşedilmiş bir hediye olsun!
dünden beri aklımdan ismet özel'in yorgun adlı şiiri canlanıyor, hep dilimde "yorgun, yorgun, yorgun" diye geziyorum. nedendir, bilinmez.
geceleri ölümler görüyorum rüyalarımda dostlarımın ölümlerini, ölümü düşünerek sıçrıyorum yataktan, kendi ölümü.
yalnızım,
korkağım,
kederliyim,
her şeyim ama hiçbir şey!
insanlardan bağımsız olmak istemezdim hiçbir vakitte, çokça arkadaşım olsun isterdim, güzelce. yalnızlığa övgüler dizip, yalnızlığa yergiler dağıtıyorum!
şevki yok.

Söylenecek o kadar şey var ki aslında ama söyleyecek halim de kalmamış gibi tek bir şey yetiyor özetlemeye hepsini başaramadık..

Annem sosyal medyada tek kelime etmemi istemiyor.

Elbet bununda bir hikmeti vardı

Bazen bazı şeyleri çok abartıyorum. Fark ettiğimde ise geri dönüşü zor oluyor. İnsanlara üst seviyeden davranma hastalığımı nasıl yok edebilirim bilmiyorum.

Üzerimde bir şeyleri çözmüş olmanın dayanılmaz hafifliği var
..
I live the satisfyness of being have solved somethings suffering. You know, some kind of justify the things

bu içimde doluşan nefret, öfke, bıkkınlık gibi duyguları kimseye yansıtmamaya çalışarak yaşamaya devam etmek ne zor bir şey!

Yazacak çok şey var ama yazasım gelmiyor.

herkes ne zamandan beri her şeyin farkında veyahut herkes ne zamandan beri herkese bu kadar benzedi?
isteklerim ve arzularım doğrultusunda ilerleyemiyorum, seneca gibi doğayı baz alıp da ne arzulardan kurtulabiliyorum ne de gerçekleştirdiğim arzulardan zevkler alabiliyorum.
iradem yerlerde ve diplerde, hayatımın üstü altına geldi ama ben altın hiçbir güzelliğini göremedim. beylik sözler bir yere kadar, beylik sözler beylere yakışır, beylik sözler duygusal bir mastürbasyon sağlar, ne beyler ne de hanımlar. hiçbirisi. hiçbirisi.
psikopatalojide geçen insanın asıl öldüren şeyin anlamsızlık olduğu vurgusu çok haklı bir ifade olarak gözüme çarpıyor, bu doğru.
zaman geçiyor,
zaman geçiyo'
zaman geç
zaman
an.

“Artık çok yoruldum.” diye bağırmak istiyorum ama yapamıyorum. İnsanların yüksek frekanstan konuşmayı tercih ettikleri bu zamanda anlaşılmayacak çünkü.

Of bu korkuyla yaşayamam anlıyor musunuz? Korkmak insanı gerizekalılaştırır.

Ecel geliyorsa da habersiz gelsin, rabbimden niyazım. Bu korku beni yavaşlatıyor, yolumu tıkıyor. Artık üstümden atmam lazım. İşime, sorumluluklarıma odaklanmam lazım.

kendime itiraflar ı
insanlara bundan sonra güzel bakacağım, bana iyilikler bahşetmeseler bile, hakikat olan ölüm gelip çatmadan önce onlara her zaman güzel selamlarımdan vereceğim. kin beslemeyeceğim kimseye, dostluğun yalansız olanı gerçekleştireceğim, sevginin sadık olanını.
anneme bugün gerek ruhsal durumumdan gerekse gün içerisinde yaşadığım olaylardan dolayı biraz sert çıkışlar yaptım. tavır aldım ve naz yaptım. annem ise küçük bir kız edası ile bana yemeğimi getirir iken yüzüme bakmamazlık yaptı, o an kendi şefkatini ve merhametimi bu denli, hiçbir zaman hissetmemiştim.
elimde az insan var, elimde demek ne kadar doğrudur tam olarak bilemiyorum, gönlümde demek daha da doğru olacaktır herhal. onlara güzel bakacağım, onlar bana talih veyahut hayat tarafından bahşedilmiş nimetler, onlara karşı sorumluluklarım var bunlar da hayati, çünkü hayatta olan ve başımıza gelen her şey hayatidir. yaşam, hayattır. hayat, hakikat.
kendime daha iyi bakmaya çalışacağım, kendime ne kadar iyi bakarsam insanlara da o denli iyi bakacağım ve onları da kendimi onarır gibi onaracağım. zaman elimizde olan tek şeydir, bunları anımsayacağım.
uzun bir melankoli nöbetine bağlı kalmayacağım, keder ile geçen günlerin hesabını benden başka hiçbir kimse soramaz bana. benden bana.

Çocuklar soğuk suya atladığında niye ciğerlerini üşütür. Bugünün stresi de bu olsun.

Dertsiz bırakmayan güzel Allahım..

eyeliner gibiyim, çekemiyorlar sözlükcüm (parti şapkalı düdüklü emojii)

psikiyatristim ile randevum var idi. gittim. olayları anlattım, kendimde olan dalgalanmalardan bahsettim. hali hazırda kullandığım ilaçların bir üst sekmesine geçerek üstüne de ağır olan bir anti-depresan daha yazıldı.
hayatı adım adım kaçırıyorum. her şey olağan akışında ilerler iken ben bir yerde kalıyorum. ar geliyor. yoruluyum, susuyorum, ağlıyorum kimse görmüyor.
yavaş yavaş tükeniyorum. günbegün bitiyorum. hemen çekip gitmek de istemiyorum dünyadan. sevgiler bahşetmek istiyorum. kaçıyorlar.
neyin cezası bu diyorum, ne yapmış olabilirim, neyin cezası bu! diye sitem de ediyorum ama her küfre yaklaştığımda imanım artıyor. ben kalıyorum.
belki de hakiki tek bir itiraf vardır: yaşamak benden hızlı adımlarla kaçıyor.
neyse diyorum, "güzelleş be oğlum şimdilik ölümüne kadar hayattasın!".

(bkz: boş olmak) çok mu kötü bir şey sözlük :-(

Her boşlukta geçmişlerin ruhuna rahmet okuyan o (bkz: boş) benim. Ama photoShop'ta görseller hazırlayıp sonra makalelerimde kullanıyorum onları. o da bir iş bence (bkz: swh)

Boğuluyorum sözlük. Ben canımın bu kadar acıdığını, nefesimin bu kadar battığını hatırlamıyorum. Deliler gibi saldırıyorum hayata, bir yerden tutunmak için bir yerden yağmur yağdırmak için çorağıma. Sadece gozlerimden akıyor damlalar. O da geçirmiyor, daha da kurutuyor ruhumu. Rüyalar görüyorum, bazen halüsinasyonlar bile görüyorum. O kadar canlı ki... Sonra yeniden yıkılan hayalimin altında kalıyorum. Nefesim kesiliyor sözlük. Soluyorum acıyı. Soluyorum. Geçecek mi bu inan bilmiyorum. Ama o kadar zoruma gidiyor ki. Acımla bir ömür yaşamak istiyorum bazen, bazen gerek var mıydı gerçekten diyorum, sonra pişmanlıklar, kararlılık gösterileri, maskemi sergilemeler ve alkışlar. Gece olup yanlışlığıma ve yalnızlığıma döndüğümdeyse sadece kendi yağmurum, sadece göğüs ağrım ve sadece beynimdeki uğultu. Çok korkuyorum. Yeniden ölmek istemekten çok korkuyorum. Ne olacak hiç bilmiyorum.

Edit: ölmeyi sadece olması gerektiği kadar istiyorum sözlük. Metro gelirken sabit durduğumu biliyorum artık. Sadece gelen rüzgarı heyecanlandırıyor beni.