blog sözlük itiraf

Üniversite açılalı bir hafta oluyor ama hiçbir halt yolunda değil. Keşke diyorum, geçen yıl verseydim kendimi de enayi gibi yedi tane ders bırakmasaydım bu seneye. Okulda insanlara bir şey soruyorum, ya ağızlarının içinde mır mır cevap veriyorlar ya da hiç sallamıyorlar. O kadar yalnız hissediyorum ki kendimi. Acaba diyorum bu sene tekrar mı hazırlansam sınava da güzel bir yer tuttursam ama yok, çok geç kaldım. Ya tutunmam gerekiyor. Ya da tutunmam gerekiyor.

Oda arkadaşım desem tam bir felaket. Tamam ikinci öğretimsin de öğlen üçe kadar da uyumazsın bütün gün ya. Oda resmen havasızlık kokuyor açamıyorum da camı uyuyor diye. İnsan yatağını toplamaktan da mı aciz olur? Oluyormuş demek ki. Ben o kadar özen göstermeye çalışırken o banyoda kıllar, klozetin içinde tuvalet kağıtları bırakıp duruyor. İki gün önce yıkandı ama havlusu hala sandalyede asılı. İnsanın biraz ortak yaşam alanlarına saygısı olmalı ama yok. Olmayınca olmuyor işte. İki gün önce içip hala tezgahta duran bira şişelerinden bahsetmiyorum bile. Şaka gibi ya. Neyle sınanıyorum böyle ben?

O kadar doldum ki çevremde anlatacak hiç kimse yok. Anneme de anlatamıyorum, kadının zaten derdi başından aşkın bir de bana mı üzülsün?

Tek dileğim şu bir yılı alnımın akıyla bitirebilmek. Bakalım o zaman neler olacak? Neler getirecek zaman bana?

Hiç bir yerde kimse için bulunmayı sevmiyorum, kendimi mutlu hissettiğim yerde olmayı seviyorum. Hatır, gönül işleri bizden geçti.

Dünyada son bir melek kalmış, onu da ben himayeme almış gibi hissediyorum(bkz: swh)

Hep en kötü ihtimali düşündüm sözlükçüm. Ama görünüşe bakılırsa en geç Eylül 2022'de (bkz: ankara)'dayım gibi görünüyor.

Yupii :))

(bkz: olmaz da kalırsam diye)
(bkz: olmaz da gidemezsemciler)

(bkz: elsidi ekranında gram mikroba tahammülü olamayanlar)

Bi iyi bi kötü haberle haftaya başladım.
İyi haber, her şey gelip geçiyor. Kötü haber, her şey gelip geçiyor.

delirmek istiyorum ama delirince de unutmuyor insan biliyorum.

Sarhoş olmayı unuttum...

Kendimi bu aralar çok yalnız hissediyorum. Evet aslında yalnız değilim çevremde epeyce bir insan var ancak bu insanlar benim için mantıklı seçenekler olması sebebiyle hayatımdalar ve bu yüzden kendimi yalnız hissediyorum. İşin özü sözlük çevremde beni heyecanlandıran insanlar kalmadı, olancası da hayatımdan çıktı zaten.

Kendimi 50 yaşında gibi hissediyorum. Bebeklerin hiç şansı yok.

Fikirlerim ötekileştirildikçe kibrimin arttığını fark ettim sözlük. Bulunduğum ortamda gerçekten fikirlerim hep taktir ediliyor ancak insanlar mücadele etmekten korktukları için diğer fikirler üzerine yoğunlaşıyorlar. Çok ilginç. Belki de kibirden böyle düşünüyorumdur ?

insanların karşısındakinin kendisine olan sevgisini kullanarak blöf yapmasına katlanamıyorum.

Dokunduğum her nesneyi yıkamaktansa her nesneye dokunduktan sonra ellerimi yıkamak daha mantıklı geliyor. Yoksa deli olacağım (bkz: swh)

Bazı insanlar ilk görüşte kibar ve beyefendi olduğumu düşünüyor ancak itiraf ediyorum ki ben çok kaba bir insanım. Neden ve nasıl yaptığımı bilmiyorum ama birilerine iyilik yapmak isterken bile kalp kırıyorum. Üzgünüm sözlük, huyum çıksın.

Şanlıurfa'nın dnr'ında tibet'in ölüler kitabı'nı buldum sözlük. Bu kitap kayıp diyorlardı(bkz: swh)

Ps. Elbette ki orijinali değildir. Ama müthiş bilgiler var içerisinde. Kast felsefesine göre yazılmış bir kitap.. Ölünün bundan sonraki hayatına dair kesin iddialar var.

eski uygarlıkların hep sütunları devrilmiş..

oldies→

Bir ay içinde tamamen küfürlü konuşmayı bırakmış olmam. Değişiyor muyum ne (bkz: swh)

uzun zamandır canım böyle yanmamıştı

Bir süredir çok yorgunum. Bir hafta sonra kalacağım aparta yerleşmeye gideceğim ama o kadar istemiyorum ki gitmeyi. Zaten bütün yaz boyunca çalıştım. Üstüne üstlük ruhsal bunalımlarım da eklenince sanki bir boşaltılmışlık durumu oldu üstümde. Bitik pil gibi hissediyorum kendimi. Okullar da açılacak ama hiç istemiyorum aslında. Pandemi denen bok çukuru sağ olsun, sıfır verim alarak neredeyse kaldım tüm derslerden.

Şöyle bir ay kadar herkesten uzaklaşıp yalnız başıma bir yere gitmek ve kafa dinlemek istiyorum ama yok. Hem okul, hem yapmam gereken işler, hem de sorumluluklarım var çünkü. En önemlisi de en gerekli anda sanki hiçbir şey yokmuş gibi beni yok sayan insanlar, bir güncük kendime vakit ayırayım desem sanki dünya yıkılıyormuş da benden başka kimse kurtaramayacakmış gibi duvar örecekler önüme biliyorum.

Çok sıkıldım ve bıktım artık.

Buraya 295 gün ara verip 295 gün sonra gelmeyi ve kitabımın en sonunda yayınlandığını söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi.