blog sözlük itiraf

Saat sabahin 8i ben nickaltima yazilanlari okuyup agliyorum............buradaki cok dostalarimi cok seviyorum abilerimi ablalarimi cok seviyorum.
(bkz: yorgunluğun insanı duygusal bir hale sokması)

Neden kendimi bu sözlükte boş bir arenada çılgınlar gibi bağırarak koşan bir Gladyatörümsü gibi hissettiğimi merak ediyorum. (bkz: çook yalnızım çook)

Yarın inşallah sınavlarım güzel geçerse kendime tavuk ısmarlayacağım, yok geçmezse yine ısmarlayacağım. Çünkü annem canın ne çekerse ye mutlaka dedi, onu kıramam.

Suriye'deki zehirli gaz saldırısından etkilenip nefes almaya çalışan insanların videolarını izliyorum. Öyle "nasıl kıydınız o masum çocuklara" gibi cümleler kurmak sanki onlara edilmiş hakaretmiş gibi geliyor. Çünkü durumun yarattığı üzüntüyü hiçbir cümle tarif edemez. Daha kötüsü de şu ki utanıyorum insan olmaktan. Biz ki sudan çıkartılmış balığın can çekişmesine bile üzülürken... neyse sözlük. Boş ver.

derdimi kimseye anlatamıyorum. Etrafımdaki insanlara güvenemiyorum. Onca insanın içinde yalnız kalmak istiyorum. En yakınımda sandığım insanların laf taşıdıklarını, gevşeklik yaptıklarını görünce insanlardan soğuyorum.
(bkz: sonumuz hayır olsun)

Bugün, hortlamamış başlıklarda bulunan entrylerimi kötüleyen bir yazar olduğunu fark ettim. Hani desem ki başlık hortladi da o ara gözüne çarptı. Yok değil.

Sanırım geriye dönük olarak entrilerimi okuyor ve özellikle dini içeriklerle ilgili olanlara eksi basıyor. Biliyorum senin de hoşuna gidiyor ama yediremedigin için eksiliyorsun. Olsun en azından okuyorsun. Emin ol faydasını göreceksin.

Edit; aha bunu da okudu
Edit2; badilerimden biri sağ olsun bu konuda yalniz olmadigimi hissettirdi. İyi ki varsiniz badiler.

Sözlükten birisiyle konuşmaya çok çekiniyorum. Galiba yaşım ortalamanın altında olduğu için böyle düşünüyorum. Ama akıl yaşta değil baştadır bunu da çok iyi biliyorum. olsun yine de seviyorum burayı (bkz: Swh)

ne yazsam boş. zaten vedaları sevmem bilirsin en son yazdığım da veda değil dilekti. bende bulduğun neydi bilmiyorum ama bunca insanın bulamadığını bende bulduysan helal olsun. değer verilmemiş bir insana değer verdiğin zaman böyle şeyler oluyor sanırım. ne yapacağını bilmiyor mallaşıyor adeta. veda etmedim sana hep yanımdasın bunu bil. ben de çok şey yazmasını bilirdim lakin gel gör ki şuan hiçbir bok bilmiyorum. sahi neden bu kadar değer verdin bana? sebebi neydi ki? seni unutmayacağım,unutamayacağım. unutmak da istemiyorum zaten. bir gün geleceksin biliyorum her zaman seni kabul ederim bunu unutma. seni özledikçe de o şarkıyı dinleyeceğim hani beni özlediğinde dinlersin dediğin var ya hah o şarkı işte. kendine dikkat et sigarayı da azalt zarar verme kendine daha fazla. bunları hiç okumayacaksın biliyorum ama okursun ya belki... bizi mahveden belkiler değil midir zaten? en küçük bir ihtimali bile değerlendirmek ister insan üzüleceğini bilse bile küçük bir umut varsa içinde insanın değerlendirir o ihtimali. ne dediğimi umarım anlayabilirsin. seni her zaman sevecek birisi var burada onu unut olur mu. umarım unutursun beni.

Girip girip yazamadığım başlık. Yazınca kafamda durduğu gibi durmayacak burda. (çiçekli bir bahane bıraktım, bir sonraki gelişimde sularım biraz serpilir.)

Sonlu olan hiç bir şeye sonsuz bağlanmayın.
Sonlu olana sonsuz bağlılık ancak elem, keder ve zulüm doğurur.

bu sabah akan trafikte önüme kıran hanım ablamı yakalayıp aynı şekilde ben de onun önüne kırarak korkuttum, yaptığının ne kadar tehlikeli olduğunu anlaması için yaptım, sanırım anladı da.

Edit: milletin efendi efendi tanım içeren entryleri kötüleneceğine böyle bir entry kötülensin başımın üstünde yeri var diyerek yaptığım itiraftır. Şimdi biraz itiraphtion oldu ama olsun.

Bazılarımız
Şiirlere
Şarkılara
Kitaplara
Filmlere tutunuyor. ..
Sanırım artık insan,
Tutunamıyor insana. ..

"cesur ve onurlu diyecekler
halbuki suskun ve kederliyim,"
-mataramda tuzlu su - ismet özel

bir baba içer, eve gelir
çocuk korkar ve geceye sığınır.
anne alışmıştır,
korkmaz, kocasını sevmez çünkü anne alışmıştır.

bir çocuk içer, babasına benzediğini düşünüp daha çok içer,
eve gelir, annesi korkar çünkü sevmiştir.
çocuk düşünmez çünkü haytadır!

çocuk esriklermiş babasının nefes alışverişini dinler,
elleri titrer çünkü baba'dan korkar, psikoz arşa çıkar çocuğu anti-psikoz veyahut psikanaliz kurtarmaz,
ve an gelir âttila ilhan ölmeden çocuk blog sozluk'e bir şey karalar,
çocuk dışa-vurur lakin kimdir dışa-vurdugu? babasından küçükken dayak yiyen mi, küçükken babası annesini dövdüğünde elleri titreyen mi?
anne vardır, baba yoktur.

6-7 sene önce 'tumblr paralı' yalanını yiyenlerden biriydim ben de...
tamam vurmayın lütfen'*'

Seni, senin gibiler sevsin.

şimdi diyorum bıraksam okulu, dönsem kütahyaya, pedere evi sattırıp ufak bir kitapçı açsam, gelenlere çay versem, oturup uzun uzun okumaya başlasam olmaz mı?

ya da konyaya gidip rampalıda herhangi birinin yanında çalışmaya mı başlasam?

Sözlüğe bu aralar pek bir uzağım. Ne zaman içimi dökesim gelse “şu sözlüğe bir gireyim de biraz takılayım” diyorum. Kendimi itiraf başlığı altında entry girerken buluyorum. Bu aralar çok ilginç şeyler yaşıyorum. Ne olarak adlandırmam gerektiğini bilmediğim. Tek söyleyebileceğim sanırım artık daha iyi görebiliyorum. Ölç, tart, biç meseleleri... uzaklaşmam, yakınlaşmam, kaçmam gerekenleri... en yüksek noktada değer verdiğim insanlar ile diğerlerini kıyaslıyorum. Görülen o ki bu bizim yönetebileceğimiz bir durumdan çok daha ötesiymiş. Yani sen ne kadar çabalarsan çabala, daha da itilebiliyormuş karşısı.. o yüzden, akışta ol ol ol ve ol.

son bir haftadır üç kişiden ayrı ayrı darbe aldım.
nankörlük ve vefasızlıktan nefret ediyorum.

Ders çalışırken kağıttan biraz koparıp yiyorum.

sonunda tatile çıktımmm! o kadar mutluyum ki.. 6 aydan sonra sonunda evden çıktım sözlükkk! en en sevdiğim yerlerden birine gidiyorum huhuuu :))
uzun zamandan sonra otobüse bindim, kulaklığımı taktım, müziğimi açtım ve etrafı seyre dalmaya gidiyoreeee :))
bu sefer bu kafayı toplayacağım inşallahhhh :))