bisikletle son sürat giderken ön freni sıkmak

Toprak ana ile öpüşmenize yol açar.
(bkz: popo yukarı, baş aşağı)

Henüz 9 yaşındayım bu gölcük depreminden sonra güzide ilimiz aydin'a tayin istenip oraya taşınıyoruz. Kendi çapında uslu etliye sütlüye karışmayan çocuğum. Mahalleye girmişiz bizimkiler heyecanlı bi şekilde eşyaları taşıyorlar bi yandan da mahalleyi gözlemliyorum ortam iyi bisiklet binen çocuklar ve onlari izleyen kızlar var. Hemen gidip annemden izin alıyorum dışarıya koşuyorum. Kendimi bildim bileli, insanlara kendimi kanıtlama durumu 9 yaşında bile mevcut. Yeni gelmişiz ve ortamlarda şanımız yürüsün diye emin adımlarla çocukların yanına ilerliyorum. Manitular kaldırımda beni izliyor. Daha sonradan samimi olacağımız o an ise hayatımı değiştirecek olan mami'nin yanına varıyorum nam-i diğer inek. Neyse bizim inek beni çocuklarla tanıştırıyor ortama ısınıyorum. Tabi çocuklar bisikletlerle yanımda vızır vızır geziyorlar can çekiyor ellerim kaşınıyor uzun süredir bisiklet kullanmamanin verdiği bi açlık var.

Neyse mami diyorum cesaretimi toplayıp, "şu bisikleti versene bi tur atayım." tabi cocuk yeni gelmiş olduğumdan dolayı nezaketen veriyor bisikleti. Başlıyorum sürmeye yolun ucuna varıyorum kızlarla göz kontağını kurmuşum o bicim. Pedalı bi köklüyorum ki sormayın özgürlüğüne kavuşmuş bi at gibi basıyorum pedala. 100 metreyi birinci sırada bitiren husain bolt gibiyim. Varacağım yere gelmeden basarim frene tekerleri kaydiririm sonra da veririm bisikleti diyip hayaller kuruyorum.

Hızımı gören mami uzaktan atlayıp yola el kol yapıyor bana gülümsüyorum yüzümden akıp giden rüzgar ile birlikte. Meğer cocuk bana biseyler anlatmaya çalışıyormuş. Bitiş çizgisine varmak üzereyken sağ tarafta olan frene bi asılıyorum hic tatmadığım duygular yaşıyorum. Havadayım.

Müthiş bi takla gösterisinden sonra yerdeyim.

Tanıdık tanımadık herkes koşuyor ben şok. Kaldırıyorlar beni bisiklet ile birleşmiş vücudumu ayırıyorlar. Ufaktan kendime gelip ağzımdan akan kanı ve dökülen dişlerimi görünce ağlıyorum. O gün bi cok dişimi kaybettim. O gün uzun sürecek diş sıkıntılarımın başlangıcıydı.

Alışık olduğumuz sistemde sağ tarafta olmasi gereken fren o bisiklette yoktu. Orada sadece ön fren vardı. Olaydan sonra bizim inek bisikleti bi daha kömürlükten çıkarmadı. Ben ise artistligim ile kaldım.

tam olarak yaşadığım ve sonucunda büyük rezil olduğum eylem.

(bkz: rahmetliyi nasıl bilirdiniz)

Abimin bilgi aktarımındaki eksikliği sonucu karşılaştığım durum. Ya sen abisin bisiklet öğretirken neden söylemiyorsun hızlı giderken ön frene basılmaz diye. Sonrasında kaç tane yıldız saydım hatırlamıyorum. Bisikletten soğuma sebebim.

ön fren telinin kopmasıyla sonuçlanma olasılığı daha yüksektir. sakince arka freni sıktığınızda durursunuz basit. o fren telinin kopmasına izin vermeyecek kadar hafif olan bisiklet sürücüleri (örneğin vki=6 filan) ise ön pabuçları ekstra yumuşak kauçuktan seçilmiş fren sistemi daha uzun süre yaşatacaktır.

takla atmaya sebep olur. unutulmaz çocukluk anıları için birebirdir.

(bkz: öldürmeyip süründüren intihar denemeleri)

Daha fenası

(bkz: Kontra pedal bisikletle son sürat giderken zincir atması)

Tahmin bile edemezsiniz.

Bilmeden yokuş aşağı giderken sürekli olarak yaptığım öğrendikten sonra kendimden korkup bir daha asla cesaret edemeyip, yapmadığım etrafımdakileri bu konuda uyardığım tehlikeli eylem. Allah korusun.

(bkz: son feci bisiklet)

(bkz: acısız intihar yöntemleri )