bisiklet sürmek

istanbul'da en güzel trafikten kaçma yöntemidir fakat benim gibi göt göbek bağlamış arkadaşlar istanbul'un da yedi tepe olduğunu unutmamalılardır. ben bugün unuttum, çok pişmanım.

her yerde bulunan bisiklet yolları sayesinde eskişehir'de çok rahat. eskişehir'de yaşayanların, gezmeye gelenlerin, öğrencilerin ve bir çok kişinin tercihi.
Benim içinde çok güzel bir his. İlk bisiklet sürmeyi öğrendiğim günü hatırlıyorum. ( normalde pek bir şey hatırlamam. )
Babam beni tutuyordu ve ona güvenip hızlı gidiyordum sonra arkamı dönüp baktığımda babamın göremeyeceğim kadar uzakta olduğunu fark ettim, az kalsın duvara çarpıyordum. Sonra sabah/akşam devam etti bisikletle serüvenim.
Gözüm kapalı, tüm gücümle pedala abanarak sürmek gibi tehlikeli bir huyum da vardı. sonra yağmurda bisiklet sürmenin yeri ayrıydı. Ve bir gün o açık pembe bisiklet çalındı. bir daha bisikletim olmadı. :(

Yaz aylarını güzel kılan bir aktivite. Ayrıca bazı şehirlerde bisiklet sürmek için arabalardan kendinizi korumanıza gerek yok.
link

"bisiklet sürmek gibi, bir kere öğrendin mi asla unutmazsın." tezini çürüten takdir ettiğim bir deneyi çağrıştırır her seferinde. ters bisiklet deneyi

uçmak ile eşdeğer olabilecek kadar güzel bir duygudur.

En sevdiğim eylem.

Her sabah, dandik yarış bisikletimle 40 km yaptığım aktivite.

edit: 45km/h saat hızla yapılan kaza ve atılan 15 dikişten sonra özlem duyulan eylem.

hızlandıkça sana karşı koyan rüzgara ve acımasız rampalara rağmen pedallara verdiğin kas gücünle ilerlemek, yokuş aşağı ise kuşlar kadar özgür olmaktır bisiklet sürmek. Asfaltta süzülürken onu kendi vücudunuzdan bir parça gibi hissetmektir bisiklet sürmek. Hayattır, yaşam biçimidir, aşktır bir yerde.

çok severim, çok da sürmüşümdür. mükemmel bacak kaslarım var desem abartı olabilir ama var yani. ama mesele bu değil arkadaşlar.

bisiklet sürmek bireysel yapılsa da, toplulukla sanırım daha keyifli oluyor. gelecek bahar için hayalim bisiklet kulüplerine dahil olmak. tura çıkmak.

düz gidebildiğim eylemdir.'*'