bir kesim, ne kadar mutlu olduğunu kanıtlama ihtiyacıyla yanıp tutuşurken (gerçekte olunduğundan daha mutlu görünme çabası) bir kesim ise mutsuzluğunu abartılı bir şekilde ifade etme eğiliminde.

örneğin; eskiden yediğimiz yemeği 'ayıptır söylemesi' cümlesi ardına saklayan, mütevazı yaşamayı kendine görev addetmiş incelikli insanlarken artık ismini söylemekten imtina etmek bir yana, gittiği seçkin bir mekandaki seçkin bir yemeği en seçkin filtre ile renklendirerek derhal instagram'a atmakta beis görmüyor bir kısmımız. bunu yapmayı tercih etmeyen/yapamayan diğer kısmımız ise ''Acun Abi, babam iş kazasında ölüp anneme de yıldırım düşüp kötürüm kaldıkdan sonra 3 yaşından beri sokaklardayım abi. Seni çok seviyorum Sergen Abi, şimdi size bitbaks yapacam…” diyerek mutsuzluğun ekmeğini yeme peşinde oluyor.
(bkz: umut sarıkaya'nın beğenmediği başlıklar)'*'

bir popülarite kaynağı olarak mutsuzluk