bir insanın en tehlikeli olduğu an

Öfkelendiği andır.

haklılığına çevresindekileri inandıramadığı, ama gerçekten haklı olduğu andır.

ayak serçe parmağını bir yere vurduğu andır. acıdan çılgına dönen zavallı insan canlısı, kıvrana kıvrana sekerek üstünüze düşebilir. itinayla sakınınız.

kaybedecek bir şeyi kalmadığı zaman insanlar en tehlikeli olduğu zamandır. kaybedecek şeyleri olan insanlar korkarak adımını atar fakat kaybedecek şeyi olmayan insan ölüme bile koşarak gidebilir.

ayfonunun "bir başkası" tarafından suya düşürüldüğü andır. Zordur. Allah yaşatmasındır.

öfkeliyken karar verdiği andır.

galiba değer verdiği herhangi bir şeye karşı saldırada bulunduğunu gördüğü andır. uzun zamandan beri güzel bir koruyucu ve kollayıcılıkla yıllarını bu uğurda harcamış bir insanın zaman geldiği vakit affedilmez şekilde başkaları tarafından zarara uğratıldığını gördüğü vakit, tamamı ile kılıçlarını çekerek ilerleyerek zarar verecek olan kimseleri kılıçtan geçirecektir.
ama bu herkes için geçerli bir durum olarak da gözükmeyebilir. herkesin değer verecek kimsesi olacak diye bir kaidede bulunmayacaktır. herkesin sevecek kimseleri olacak diye de bir kurul da yoktur.
o zaman ise ortaya çıkan durum, insanın 'kendisine zarar verileceğini anladığı an zarar verene zarar verme eğilimini göstermesidir.'
insan severken de bir bakıma tehlike bir yaratığa dönüşmektedir. kıskançlık tehlikelidir. kıskançlık ile koruma içgüdüsüne sahip olan birey de aynı anda tehlike arz etmektedir.
hayatın her anı tehlikelidir ve modern insan bu hayata uyum sağlayabilmesi için tehlikeli olmak zorundadır.