bir ebeveynin çocuğuna yapacağı en büyük iyilik

çocuklarının onlara güvenmesini sağlamak.

yanında olmak, yanında olduğunu hissettirmek.

Öncelikle onu sevmek ve bir birey olarak ona saygı duymaktır.

başını okşayıp, ona sarılması.

onu iyi, terbiyeli, edepli, ahlak yönünden zengin, dürüst ve cesur şekilde yetiştirmesi.

Özel üniversite okutmak...şimdi saygı sevgi edep fln sosyal mesaj vermeyin.
Not:üstteki entryleri okumadım.

Yaptığı eylemlerin sorumluluğunu alabilecek şekilde yetiştirip, özgür bırakmak.

ebeveynlerin birbirini sevmesi, sayması.

(bkz: Yabancı Dil öğretmek )
Bu devirde bir ebeveynin çocuğuna yapacağı en büyük iyilik bence. İngilizce öğrensin yanına bir de İspanyolca koyarsa büyüyünce n büyük iyi işte. Velinimet tamamen.

Kavgadan uzak huzurlu bir yaşam sunarak sevgi çerçevesinde saygıyı da esirgemeyerek sadece gerektiğinde müdahalede bulunacak şekilde özgür yetiştirmektir. Unutmayın, çocuğunuz öncelikle daima sizi model alacaktır. Ayrıca onun da bir birey olduğunu hatırlayın; çocuk her gün sizin kavganızı, gürültünüzü dinlemek için gelmedi bu dünyaya. Eğer kaldıramıyorsanız ve tahammülünüz yoksa sorumluluğunu alamayacağınız işlere kalkışıp çocuk yapmayın bir zahmet.

eğer sevgi ve saygı temeliyle oluşturulmuş bir evlilikse doğan çocuklara yapılacak en büyük iyilik bu olur zaten. başka birine saygı duyamayan, empati kuramayan, halden anlamayıp sorunlara çözüm üretmek yerine daha da büyüten yanlış insanları hayatımıza alırsak sadece kendimizi mutsuz etmekle kalmaz çocuklarımızı da mutsuz büyütürüz. burada da evli olan yazarlar var umuyorum ki çocuklarıyla oturup hoş sohbet ediyorlardır. en büyük sorun ebeveynlerin çocuklarına 'anneciğim bir sıkıntın var mı? ben ve baban ne olursa olsun arkandayız. bizden bir şey saklaman olayları daha kötü bir duruma getirir canım. o yüzden ilk önce bana ya da babana anlatman gerekiyor.' şeklinde yaklaşmaması. lütfen oturup dinleyin, tek başına atlatmaya çalıştıkları için hata yapıyorlar zaten..

kendini yetiştirmeye çalışması diye umuyorum. bugüne kadar yaptığım birçok şeyde bu da nereden çıktı ne gereği var gibi şeyler duydum sürekli. hepsine de örnek olmak için dedim. kime diye sordular. çocuğuma örnek olmak için dedim. ortada çocuk da yoktu aslında. evli değildim. sevgilim yoktu. tek yaşıyordum filan ama her hareketimde ileride çocuğum olursa beni ne şekilde örnek alacak diye düşündüm. çocuktan bir şey yapmasını ya da yapmamasını istemek ve beklemek hakkını ancak bu şekilde bulabileceğime inandım. eğitim alınır. terbiye edinilir. ad desen o bile değiştirilir ama görmek suretiyle oluşan bilinçaltı biraz daha mantıklı bir yatırım gibi geliyor şimdilik.

umuyorum ki doğru yol budur ve çocuğum olursa bir gün ufak bir faydasını görürüz hep birlikte.

belkide ebeveyn olmamaktır.dünya gittikçe kirleniyor ve bir çocuk dunyaya getirmek ve hakkıyla yetiştirmek gerçekten güç.zaten içgüdüsel olarak insanlar soyu devam ettirmek ister ilkel benliğe dönüp sezgilerlemi hareket etmeli ya da bunca kaosa bir can daha getirmenin mantiksizligini görüp vaz mı geçmeli.sahi hangisi daha insanca bir davranış olur

Onunla her gün sohbet etmektir.

Ne dediğimin farkındayım. 5 dk bile olsa bunu çocuğunuza çok görmeyin.

Ebeveynler?!...