başkası için kolay yazarlar için zor olan şeyler

Kesinlikle fotoğraf çekmektir. Amanın ne zor iş o öyle. Harika kareler çekenlere çok özeniyorum çok. makine farkıda ayrı bi konu lakin yinede fotoğraf çekebilmek ( ışık ayarı, renk ayarı ) ince iş.

(bkz: kitap okumak)

ütü. yazarken bile darlandım.

Film izlemek. O kadar zaman oturamam darlanırım.

Dizleri kırmadan el parmak uçlarını ayak parmak uçlarına dokundurmak.

insanları aşmak. Bir şey bende eskidikçe değer kazanıyor ve öteki yandan aldığım pudrayı bile tamamiyle bitmeden atamıyorum. Biriyle iletişimimi kesmek hak getire. Ama insanlar öyle mi? Bir bakıyorsun onca yıllık sevgilisinden ayrılabiliyor, çocukluk arkadaşıyla çat diye ilişkisini bitiriyor. Ben bu durumda ne mi yapıyorum? Altı ay "ulan ne mallık yaptım da böyle oldu" diye düşünüyorum. Bakalım yedinci ayda da devam edecek miyim? Eheheh.

(bkz: bamya yemek)

Mutluluk ve yaşam.Allah aşkına nasıl başarıyorsunuz dostlar

evli mutlu çocuklu olmak

dil öğrenmek ve iş bulmak.

(bkz: konuşmak)

fotoğraf çektirmek.
ultrason fotoğrafım bile yok benim. alnuma yazmış gader silemedum.
***
kendim kendimi çekemiyorum yani, yoksa arkadaşlarımla olsun ailem ile olsun çok mutluş fotoğraflarda yer almayı pek severim.

oynamak, halay çekmek, zılgıt atmak; kısaca düğün ve eğlencelerdeki aktivitelere dahil olmak. "sanki herkes beni izliyor" hissi var ve bundan kurtulamadım bir türlü. ha düğünleri de sevmem; her kafadan bir ses çıkar. düğüne gelen insanların yüzündeki "yapmacık tebessüm" nedense canımı sıkar. en çok da öyle ortamlarda samimi dostlarıma ihtiyaç duyarım. en çok da o ortamlarda bağırma ihtiyacı duyarım. "Hacı ne bu oryantalist tavır?" diye lafa girmek isterim hırsız yavuz'un yaptığı gibi...

İş daha çok fotoğrafı editlemese bitiyor. Makine bit yere kadar efendim. Açı ve ışıkta önemli.