babanın unutulmayan sözleri

''kızım ben uzun uzun edebiyat parçalayamam. satırbaşlarını söylerim, araları sen doldur artık kafanda.''

derken bir yerlerde kırmızı gülden kan damladı. biz babamla haydarinnağ oynamaya başladık.

lise son sınıftaydım bir yandan aileden gördüğüm baskı bir yandan sınavın stresi derken manik depresif bir halde günlerimi geçiriyordum. sınava az bir zaman kala çoğu konuyu bilmeyen, denemelerde beklentinin çok altında kalan ve zamanını yalnızca kitap okuyarak geçiren biri oluvermiştim. hiç unutamıyorum o gün orhan pamuk benim adım kırmızı okurken babam odama geldi. bir şekilde çalışmam, başarılı olmam gerektiği hususunda konuşma yaparken ayağını o hiç kullanmadığım çalışma masamın üstüne koyup "benimle aynı işi yapan insanlar çoraplarını bile marka giyinirken ben sizi okutuyorum" demişti, çorabının altı da bayağı yırtıktı. o sahne bende muazzam bir etki yarattı ve en yüksek performansımla ders çalışıp ülkenin en iyi üniversitesini kazandım diyemeyeceğim. ama adamın eli beni üniversiteye yolladıktan sonra nasıl bollaştıysa artık yaptığı alışverişin önünü alamıyoruz.
velhasıl o söz aklıma her geldiğinde boğazıma yumru oturur gerçekten de bir çorap almaya parası olmasa da beni okuyacağına emin olduğum bir babaya sahibim. ne denilebilir ki teşekkür edip şükranlarımı sunayım bari.

Şurda okuduklarım ne kadar üzücü ya. Sevgi görmemiş insanların, eksiklikleri, acizlikleri yüzünden, hayatlarında hiçbir şeyi değiştirmeyip kendileri de öyle davranmışlar çocuklarına, belki eşlerine de.

Başlığı görür görmez benim de aklıma "sen yapamazsın, ne işin var, ne gerek var" diyerek hayatım boyunca beni herşeyden alıkoyması geldi. Haksızlık etmeyim, hiç mi güzel bir şey yok diye düşünüyorum, valla bulamıyorum. Sustuğu, hiçbir şey yapmadığı zamanları şükür sayıyorken buluyorum kendimi.

Kösteğini unutamam babiş, sana rağmen sevgi doluyum ve musmutluş olmak için bahanelerim varr, bu da benim sana rağmen hayattan aldığım rövanşım olsunnn.

Kimde neyi kinadiysam sende basima geliyor"
Bu cumleden cikaracagim tek ders baskalarini iyi seylerle kinarsak cocuklarimiz mukemmel olur ahahahahahah

-Sen aşağılık bir insansın. O yüzden aşağılanmayı hak ediyorsun
-asla adam olmayacaksın
-okuduğun kitaplar ne işe yaramış ki
-bir tarafıma benziyorsun
-şerefsizsin
-herşeyi çok bildiğini sanıp konuşuyorsun
-kes sesini
Hangi birini unuttum ki. Asla da unutmayacağım. Nede olsa babandır sözlerine karşı dimdik duracağım. Bu sözler sağlayacak durmamı. Asla affetmeyeceğim. Ha birde sen bırak baba ben öldürürüm diyen uğruna her haltı yaptığım erkek kardeşimi hiç unutmayacağım.

Not: Bu entry kendini imha edecek zira insanlar bana acıyor yada kızıyor. Acınası olabilirim ama acımayın ben güçlüyüm iyiyim. Kızmayın aile mahremiyetini sergilemiş olabilirim. Ama hiç umurumda değil. Umurunda olanlar Aile mahremiyetini başına çalsın. Her haltı sırf bu yüzden saklıyoruz sonra biz ölüyoruz siz mukadderat deyip hayatınıza devam ediyorsunuz.
Edit: Argo kısım silinmiştir.

(bkz: insanlıktan nasibini almamış medeniyetsiz hayvanoğluhayvan)
öyle bir sinirle söyledi ki, ayağa kalkıp alkışladım, helal be baba yine kitabın orta sayfasından döküldü dedim. bu olay yıllar önce belki 20 yıl kadar önceydi. şimdilerde bu efsane cümleyi karşılıklı hatırlatıp gülüyoruz. peder be; noktayı medeniyetsizde bıraksan daha bi afilli olacaktı, hayvanlı kısmı hiç karıştırmayacaktın...

“Para dediğin elinin kiridir.”

-baba bu dünyanın hali ne olacak
-haydi kalk çay koy yeniden başlıyoruz

Sıhhat ganimettir.

Büyüyünce çok arayacaksın bu günleri ama bu günler olmayacak.

"Sen sınavdan sonra her gün ağlayacaksın."

Nasıl unutayım böyle bir hakareti?

Sen iyiki kız olamamışın kimse almazdı, evde kalırdın.

bir insanı tanımak istiyorsan onunla ya yemek ye, yada yola çık.

cumlenin anlamini tasrih etmek adina kelimeleri degistirerek yazacagim.
babam dedi ki: "bir seyi yapmaya karar verdiginde o isi neden yaptigina dair ic ice motivasyonlarin vardir. yuzeydeki motivasyonun sandiginin aksine gercek motivasyonun olmayabilir. bir iyilik yaparken aslinda bencillik sergiliyor olabilirsin. yahut bir korkun, erdem zannettigin bir fiilin tetikleyicisi olabilir. neyi niye yaptigini iyi bil. dusunceni derinlestir"

“Görüyorsun işte, hayat bu. Okuyun oğlum.” hiç ağzından düşmezdi bu cümle. Mekanı cennet olsun...

(bkz: kalk çay koy)

insan güzel cümlelerini unutmayayım ister değil mi. bense senelerce meditasyon, affetme, psikolog bi yerden çıkan aynı cümle oldu.

11 aylık iken ikiz çocuklarımız da doğdu bakamıyoruz diye karı koca bir seçim yapıp ananeye beni bırakıyorlar ve seneler sonra lisede ergen dönemlerimde kavga ederken "seni annen bile sevmiyor. insan doğurduğunu sevmez mi?" demişti.

'herkes kendine yapar bana kimse bir şey yapmaz'
'derse çalış derse o telefonu kafanda parçalayacam senin'
'sen ne biliyon da konuşuyon çok konuşma'
velhasıl-ı kelam babamın daha söylediği çok söz var ama içinde argo bulundurduğu için yazamadım. babamın bazı huylarını sevmesem de var oluşu, gölgesi yetiyor...

yıl 2004 okuldan karneyi aldım mutlu bir şekilde eve geldim "herkes teşekkür belgesi alıyor sen taktir belgesi almışsın niye çalışmıyorsun evladım derslerine" diyerek babam için takdir ve teşekkür ün bir anlamı olmadığını bir kez daha babam sayesinde anlamış oldum :) Taktir mi Teşekkür mü hangisi yüksek hala kavrayamadı :)