baba - blog sözlük

sahip olan kişinin aynı zamanda zengin olduğu ender değerlerden biridir.
ve insanlar fakir kalmadan önce zenginliğin kıymetini bilmelidir.

bir kadının hayatını belirleyebilecek insandır
her açıdan

bu neden böyle bilmiyorum sahiden? babamı sadece güzel yanlarıyla hatırlıyorum hep, ama hep. Sıcak yaz günleri eline bir gazoz şişesi, bir bardak alıp kapının önünden geçenlere ikram etmesini ve içenlerin serinleyerek "Amca sen kimsin? " demelerini yüzlerindeki sevinçle. sonra cebinde şekerle gezerek, bakkalda,mahallede büyük küçük herkesin ağzına elleriyle vermesini. Annemin küs olduğu komşuya, habersizce hediyeler götürmesi annem adına. Dört kardeş hepimize isimler takması, bizi alnımızdan öpmesi. Biz oturmadan sofraya bir lokma bile yiyememesi. Annemin sitemlerine rağmen kedileri, köpekleri bahçeye doldurup beslemesi. Kara kışta sokakta gördüğü botu yırtık kişilere bütün parasını vererek bot alması ve saatlerce yürüyerek eve gelmesi. Annemi veya bizler kırdığında, siniri geçer geçmez inanılmaz hallere girerek gönüllerimizi alması....Belki bu güzellikler mi bilmiyorum ama, ben babamın olumsuz yanlarını düşünmüyorum, düşünsem belki babasız hissederdim kendimi. Sanırım korkum bu. Çünkü, benden gayrı kardeşlerimin babamı eleştirdiğini, ona kızdığını biliyorum...öyle....

bazı insanlara rastlıyorum babam benim kahramanım diyorlar, beni en çok o sever diyorlar, ben de çok seviyorum, o beni hep korur diyorlar. onlar bunları anlatırken, onları içimde koca bir boşlukla dinliyorum. bana bir anlam ifade etmiyor, sanki bu insanlar bambaşka bir evrende yaşıyor, sanki sesleri uzaktan geliyor bana. ben baba ve sevgiyi hiç aynı cümle içinde kullanmadım çünkü hiç aynı ana sığdıramadım. çocukluğuma dair anılarımda küçücük bir çocuğa işkence eden dev bir adam var çünkü, baba bu demek benim için. aşağılanma demek, köşeye sıkıştırılma demek, anneyle beraber saatlerce ağlamak demek. yedirdim, içirdim, giydirdim daha ne istiyorsunuz ulan diye babalık vazifelerinin sana anlatılması demek. bendeki boşluk diyorum, babamın sevgisi olması gereken yer. ama o yeri dolduracak ağaçlar çiçekler yetişmedi içimde. belki bu yüzden hep kendimi eksik hissediyorum, belki bu yüzden beni incitir diye kimseye yanaşamıyorum. belki bu yüzden korkuyorum dünyadan kim bilir... demem o ki eğer babanız kahramanınızsa sizin, başarılarınızla gurur duyuyor, ne olursa olsun o benim babam diyebiliyorsanız kıymetini bilin. herkes bu kadar şanslı doğmuyor çünkü.

Buzdağı gibidir baba. Heybeti nice titanikler ürkütür de, suyun altında ne dertler gizlidir bilemezsin hiç.

Şuan bilgisayarımı ele geçiren ve bloğumu bulma ihtimalinde bloğumu silmek zorunda olduğumu düşündürten, x kromozomlarımdan birinin sahibi, çekirdek ailemin en büyük erkek ferdi.

Baba olanların ve babalık eden herkesin günü kutlu olsun.

yüzüne karşı söylediğim zaman bana acı ve özlemden başka bir his uyandırmayan kelime... insan eskileri özlüyor...

"Babam benimle insanlara nasıl davranmam gerektiği konusunda hiç konuşmadı. Bir başkasına herhangi bir şekilde düşünceli davranıyorsam bunun nedeni, babam öykünmemdir."
(bkz: Pamela McGrew)

kimine armağan, kimine imtihan

Baba...
Kızan, karışan, sinirlendiren. Koruyan, sarılan, özlenen; manası yokluğunda daha iyi anlaşılan kişi.

Başta Evladını kaybetmiş- şehit babaları olmak üzere tüm babaların günü kutlu olsun.

Baba diyince aklıma Erdem Beyazıt' ın şu mısraları gelir:
"Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı!
Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor, en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz!
Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler!
Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz!
En çok baba yokluğunun hüsranıyla kızıyormuş zaman ayrılığın yarasını!
İnsan baba olunca anlıyormuş babasını! "

Tanım: varlığına her geçen gün daha fazla şükrettiğim değerli insan.

gözlerimi hayata açtığım ve kendimi bildiğim günlerden beri tek kahramanımdır benim babam. öyle güzel hissettirir ki bana gözlerimin içine baktığında "sevginin ne olduğunu" orada çok iyi anlarım. bazen içi ezilir, bazen sevgi patlaması yaşar.

bana en çok güvenen, güvendiğini her dakika hissettiren; o güveni boşa çıkarmamak için hata yapmaktan köşe bucak kaçmama sebep olan adamdır benim babam. baba gibi babadır. her zaman her zorlukta arayabileceğim, başta ufaktan kızacağını ama asla beni kırmayacağını bildiğim adamdır kendisi. hatta arkadaş ortamıma sokabildiğim, tüm hobilerime ön ayak olan, tüm çılgın fikirlerime annemle tartışıp destek çıkan insandır.

babalar itinayla sevilir, çok sevilir. çünkü bu dünyada baban hariç,kimseye güvenmeyeceksin.

Bugün baya para verse yarın yine paran var mı diye soran gölgesinin yeteceğini düşündüğüm kişidir

baba olmak :')

babasız büyümüş bir babanın oğlu iseniz, pratikte sizin de bir babanız olmuyor. bu öznel cümle ne denli bir kitleye hitap eder bilemiyorum, en azından bir kişiye hitap ettiğinden şüphesizim.

evlada, "ben böyle bir baba olmayacağım" dedirten, biyolojik varlığınızdaki %50 pay sahibi erkek birey.

--- spoiler ---
babandır, ne yapsa yarandır
--- spoiler ---

Baba sırtınızı dayadığınız koca bir duvar gibidir. Bir gün ansısız çekip gittiğinde düşmeseniz bile sendelersiniz. Sonra ayakta kalmaya çalışırsınız. Lakin hiçbir zaman eskisi gibi kendinizi güvende hissetmezsiniz. '*'

içinde kanayan yara oluverir insanın bazen. babasını öve öve anlatan o kızdan nefret ediverirsin. karanlıktan korkmazsın ama insanlardan korkmayı öğrenirsin baban seni sevmezse. sahi bir insanı babası sevmezse başka biri sever mi onu? ya bir kız çocuğu babasının sevmediği ellerini nereye saklasa üşümez o eller...

kendisine peder bey dediyim insandır.
çok eylencelidir, ama nedense korkarımda. türlü serseriliklere bile ses etmez,evladım neden yaptın der.
bayramlarda da çorap alır hem. (bkz: swh)