90'larda çocuk olmak

Mahalle maçıdır,
Tasodur,
Sporcu kartlarıdır,
Şirinlerdir,
Kız çocukların mezdeke eşliğinde doğum günü kutlamasıdır,
Bayram günleri torpildir, kız kaçırandır, hayvan kesimi görmek için sabah erken kalkmaktır, bayramlık sevincidir,
Okul sıralarında 3er okumaktır,
Segadır, nintendodur ama evveli karakutudur,
Posta kutusunda eğer bu mektubu 7 kişiye ulaştırmazsandır,
Olacak o kadar'dır
Şimdilerde 90 ların hatırlamak orta yaşlı olmak demektir.
Kadiköyde akmar pasajının korkulu ve efsanevi hikayeleridir,
Tsubasadır,
Benim için nartallodur, amokaçidir, jay jay okoçadır (kıvırcık saçlı beşiktaşlı eski forvet oyuncusu),
Tipitiptir,
Okullarda kantin yerine kooperatif olmasıdır,
Gabriel batistutadır,

Bu liste bitmez aga... ara ara yazarım

Özlem duyduğum yıllardır..30 yaşıma geldim çocukluğumu hiçbir şeye değişmem.. iyi ki o yılların sadeliğine denk gelmişim

para biriktirip atari almak ve onun başından ayrılmamak benim için değişilmeyecek duyguların,hislerin başında gelir.

90larda çocuk olmak sokak aralarında gece gündüz fark etmeden kaçırılma korkusu yaşamadan özgürce ip atlayıp, bisiklete binmektir.

şimdiki saçma diziler yerine (bkz: bizimkiler) izleyip (bkz: benim adım cemil) repliğini unutmamaktır.