90'lar deyince akla gelenler

salıncakve arkasından şu iki satır
çocuktuk çoktuk oysa
çok üzgünüm şimdilik

çocukluğum...

slow şarkıcı jale,
bizimkiler dizisi,
antenli ericsonn telefonlar,
internet aktiften telefonun meşgul olması,
galatasarayın başarıları,
aleyna tilkinin henüz bir meyve içinde vitamin olması,
okullarda uzun eşek, tahta kaleler toprak zeminlerde sınıf maçları.

vb. uzayıp giden ve duygulandıran yıllar.

sokakta oynayan son nesil

Harun Kolçak'ın Efsane gir kanıma dansı.
Zamanın çok ötesinde çekilen kliplerin tatlılığı. Güzel günler.

Bebekliğim :)

(bkz: tsubasa)
(bkz: çatapat)

Doğallıktır. Gözümde üst düzey teknolojik cihazlardan daha değerli olan cihazlardır. Ne güzelmiş lan o zamanlar. Aile bağları ne de güzeldi değil mi ? Çekilen bir fotoğrafın, oynanan atari oyunlarının, mahallede top, misket, simit, taso oynamak ne de değerliydi değil mi ? Şimdiye bakıyorum da her çocuğun elinde telefonlar, kaliteli resim çeken cihazlar, doyumsuzluk, zayıflayan aile bağları, yavaş yavaş kaybolan mahalle kültürü ve daha niceleri... yok yok. Bu 2010 sonrası hiç olmamış ya.

99 depremini unutmamak gerek tabi. Allah hayatını kaybedenlere rahmet etsin...

(bkz: cemali)

(bkz: Saç bandı)

(bkz: 23 Aralık Doğmam rezaleti)

(bkz: tükenmez kalemle kaset sarmak)