blog sözlük itiraf


  • yoruldum sözlük. belki bu başlığa yazılan bir milyonuncu yoruldum kelimesidir bu yazışım.
    18 yaşındayım, normalde tarzım değildir böyle yerlerde yaşımı paylaşmak. korkağım çünkü sözlük. bu yazıyı itiraf yapan da bu. bu gece kendimle yüzleşeceğim.
    İnsanların bana olan önyargılarından korkuyorum sözlük ama yok sayıyor gibi yapıyorum. bana söylenen en ufak bir sözün bile hatrı var.
    Bir çiçek verseniz size bahçeler dolusu gülerim. bu kadar da basitim aslında.
    ağız dolusu küfürler etmek istiyorum sözlük. bütün bedenim şu satırları küfürlerle doldurmak için can atıyor ama şairin de dediği gibi toplum buna hazır değil. ben buna hazır değilim.
    aile dediğim yerdeki herkes beni üzüyor da ben birine gık diyemiyorum sözlük.
    dertlerim öyle yıllandı ki içimde, öyle dermansız ki dertlerim anlatasım gelmiyor kimseye. biri elimden tutsa tutarım da. bırakmam. ama beni hep tuttuğum ellerdi iten sözlük.
    diyeceksin ki, 18 yaşındasın hayatın başındasın, ne yaşamış olabilirsin?
    belki de, belki de sen bile önce önyargı ile bakıp, kesin sevgilisinden ayrıldı da böyle yazıyor diyeceksin.

    emin ol sözlük, ben de isterdim böyle basit nedenler olsun sana yazma sebebim. inan bana sözlük, dışarda gördüğün herhangi bir insan olmak isterdim.
    ben artık yoruldum. kalbim artık atmıyor sadece acı veriyor. hani insanların kalpleri saftı her söylediğimize inanıyordu?
    ne zaman ki "iyiyim, her şey yolunda" desem hep bir kara deliğe düştüm sözlük.
    18 yaşındayım ama paradan yana yüzüm gülmedi. malum dünya parası olana dönüyor. tıpkı dansözler gibi.
    sen şimdi de şey sanırsın, babası para vermemiş de dert yanıyor.
    babam var ama yok sözlük. babama ben para veriyorum.
    sen şimdi de, şu an bu sözlüğe bile babanın yaptığı paket ile giriyorsun, babanın aldığı telefon ile giriyorsun dersin. yok değil sözlük.
    şimdi kalksam bir insanı sevsem, ne şimdiki ailem buna hazır ne ben.
    sevecek cesaret yok bende. sevgim De yok zaten. sadece artık kalbim dursun istiyorum. her geçen gün artan ruhumun acıları öyle bir yumak oldu ki, her gün bedenime kesikler atsalar zoruma gitmez.
    dayak da yedim, parasız da kaldım, zor duruma da düştüm, çaresiz de kaldım.
    ama ben kimseyi çaresiz bırakmazKen neden çareler bana gelince odanın ışıklarını kapatıyor?
    sevdiğim adamları bile ailemden dolayı yarı yolda bıraktım sözlük. kötü bildiler beni.
    burnumu da koluma siliyorum.
    derdini anlat dertlenelim diyen insanların yüzünü bile güldüren bendim sözlük.
    bana etmediği kötülüğü bırakmayan insanlar için hiç bir duygu beslemiyorum. yabancım bile olmasınlar benim istiyorum sadece.
    biri beni sevsin, babam olsun, annem olsun, abim olsun, geceleri sarıldığım insan olsun, hüzün kaplayınca içimi yüzümü güldürmese de benim ağlamama şahit olsun istiyorum. biliyorum. çok şey istiyorum.
    ve ben biliyorum. asla gülmeyecek bana hayat.
    be hep geceleri kolumu belime sarıp biri bana sarılmış gibi hayal ederken uyuyakalacağım.
    bazı geceler ağlayacağım. tıpkı yıllar önce anne diye ağladığım gibi. tıpkı yıllar önce baba diye ağladığım gibi.
    belki bir gün annemin kaderi bana tecelli edecek, çocuğumun çekmediği ıstırap kalmayacak diye korkumdan sevemeyeceğim.
    beni kimse sevmeyecek. sevmediler de.
    annesinin babasının sevmediği bir çocuğu kim neden sevsin?
    benim de hatalarım vardır ama, ben geçen gün bana kalkıp samimi bir arkadaş olmadığımızı söyleyen kıza cevap vermediğim gibi onlara da cevap vermedim sözlük.
    ben sadece insanlar için bazen bir banka, bazen bir sabır taşı olacağım.
    insanlar hep içtiğim sigaranın hesabını soracak ve zararları hakkında bilgiler verecek. sağlıkçı olup bunları en iyi bildiğim halde yine dinlemeye devam edeceğim. sanane demek zor gelecek. üzmekten korkacağım.
    insanlar hiçbir zaman geceleri ağladığım için sabahları kalkamadığımı, kimse duymasın seslerimi diye yorganın altına girdiğimi, nefesimi tuttuğumu, iki akciğerimin ortasında ağrıyan bir şeyin beni rahat bırakmadığını, uyumak için ilaçlara ya da hayallere ihtiyacım olduğunu bilmeyecek.
    anladım ki ne kadar çok gülerseniz o kadar az derdiniz var sanıyor insanlar. ama inanın açlıktan ölsem 5 kuruş para istemem sizden. ben sadece beni şartsız sevebilecek insanlar istiyorum. çocuk gibi ağlamaktan yoruldum. insanlara mutlu görünmekten yoruldum. sadece biraz sevgi belki biaz da ilgi istedim.
    ben size beni bu kadar sevmeyecek kadar ne yaptım ey insanoğlu? çığlıklarım neden gelmiyor sağır olmayan kulaklarınıza? neden istemiyorsunuz beni?
    ben neden bu dünyada sırf tanrı istiyor diye yaşamak zorundayım?
    neden kulaklarınızı tıkıyorsunuz bana?
    Bir çiçek yeter gülmeme. yerden çekip alsanız, bana uzatsanız inanın zoruma gitmez. ölenlere olan saygınızın milyonda biri neden yaşayan bir ölüye yok?
    ben ne yaptım sana insanoğlu? ne istedin benden?
    ne istiyorsun benden? neden. neden.