güzel anılar biriktirmek

  • Bugün iş yerinde gençlik aşısı yapılmadığı için ön ayakları sakat olan köpeği seviyordum. Öyle yılışık bir hayvan ki, bir parça ilgiye bin takla atar. Herkes farklı isimler takıyor ama ben zeytin diye sesleniyorum. Kara, beyaz renkte kırma bir kangal işte.

    Neyse ben bu iti, düzeltiyorum zeytini severken, İş yerindeki bahçe ve çiçeklerin bakımından sorumlu olan bekçinin köpeğe kötü davrandığını fark ettim. Çünkü köpek adamı gördüğünde bile kaçacak delik arıyor resmen. Sonradan öğrendiğime göre bu bekçi değnek, taş eline ne geçerse eziyet ediyormuş hayvancağıza.

    Yine ne tesadüftür ki bu adam, çok güzel mor papatyalar yetiştirerek kimselere el sürdürmüyor. Yani ince ruhlu bir öküz mü anlamadım gitti.

    Bugün ben o köpeği severken, insan olarak var olmanın nasıl bir şey olduğunu düşünmeye başladım. Niye yaşıyoruz, niye varız gibisinden atıp tutuyorum işte kafamda.

    Sonrasında nasıl oldu bilmiyorum ama çocukluğuma gittim. Dedemlerin 4 katlı eski müstakil evlerinin damı geldi aklıma. Amcalarım falan da orada oturduğundan bayağı bir kalabalıktı. Biz de yaz günlerinde dedemlere gider, damda otururduk. Hala çocukları, amca çocukları herkes orda. Sanırsınız kreşe gelmişiz. Minderler duvar diplerine serilmiş, eski sarı lamba tepemizde yanıyor. Yengeler, amcalar, ninem, dedem, kuzenler falan bayağı kalabalığız işte. Meyveler gelir, hoş sohbetler eşliğinde çaylar içilir. Ardından hepimize harçlıklar dağıtılırdı. Hiç unutmam demir üzerinde çok sıfır olan 1000 lira verirdi dedem.

    İşte o gün tüm bunların hepsi aklımdan geçti. Ve bu anılar gerçekten çocukluğumdan hatırımda kalan en güzel anılardı.

    Adına aydınlanmak mı, yoksa başka bir şey mi dersiniz bilmem ama insanın gerçekten güzel anılar biriktirdiği kadar var olduğunu ve yaşadığını hissettim.

  • İNSANLAR GİDER ANILAR KALIR
  • Güzel anılar genelde (bkz: en azından benim için) ansızın yaşanıp hemen biten ve kıymeti sonradan anlaşılan anılardır.
  • Geçmişi ders aldıktan sonra bırakıp, yaşadığın her andan tat almaya bakmak ve gerisini önemsememektir.