bayram heyecanı


  • yaklaşık 7 8 yıl kadar öncemde bıraktığım, duyguların en saf hali.

    arife günü veya bayrama 2 3 gün kala annemle gider pantolon tişört alırdık. mağazada denerdim oldu mu diye, sonra annem onları bana bayrama kadar giydirmezdi. akşam babam gelirdi, sonra gider babamla da ayakkabı alırdık. ayakkabı, tişört, pantolonu falan öyle bayram sabahına kadar uzaktan uzağa izlerdim. babam sert adamdır, elini öptürürdü tamam da harçlıklarımızı kendisi vermezdi, şımarmayalımmış. anneme verirdi, biz de harçlıkları annemden alırdık. ulan ne enteresan adammış, hala da öyle.

    bu duygu sanırım 18i geçtim diye bozuldu. aynı heyecan aynı istek yok bayrama karşı. entry'den blog yazısına geçiş yapmadan konuyu kapatıp tüm sözlük aleminin bayramını kutlarım!