yazarların bugünkü mutluluk nedeni


  • Gittigim anaokulunda bir bacaksiz var. Tanistigimiz ilk gunden beri birbirimizi cok seviyoruz. İlk zamanlar sevgisini dokunarak, sarilarak, operek gosteriyordu. Ama neyseki zamanla araya biraz mesafe soktuk. Yine de her gun beni evlerine bir geceligine * yatiya cagiriyor. (bkz: yeni nesilin çok hızlı olması)
    İlk gunden beri, abartmiyorum, devamli ocakta dogum gunu oldugunu soyleyip duruyordu. Dun de tutturdu yarin benim dogum gunum, bize gel" diye. Dedim gelemem. Aksam annesinin numarasini sinif ogretmeninden aldim ve telefonda kutladim. Eminim sevinmistir. Ama konumuz o değil.
    Annesiyle konustuk uzun uzun. Birbirimizi hic tanimiyoruz. Soyledigi ilk sey su oldu "angry ogretmenim siz resmen bizimle yasiyorsunuz. Yatiyoruz kalkiyoruz angry ogretmen..." diye anlatti durdu. Cunku bu bacaksizin kendisinden kucuk bir kardesi daha var ve o da benim ogrencim.
    Nasil desem. İyi ki ogretmen olacagim ya. Bunun mutluluguyla delirdim.