neden blog yazıyorum

  • Bu soruyu defaatle sordum kendime ve şu cevabı verdim.
    "Yazmayı seviyorum, yazdıklarımdan para kazanmayı daha çok seviyorum
  • Sesimin başkalarına ulaşması hoşuma gittiği için
  • yazmayı öğrenmek için.
  • paylaşmak ve öğrenmek en güzeli!
    heleki yıllar sonra aynı sitede devam ediyorsanız geçmişe bir bakıp (bkz: vaybe) demek vardır..
  • blog yazmak orgazm etkisi yarattığı için herhalde
  • Yazmak güzeldir. Bazen en yakınınıza ve dahi kendinize itiraf etmediğiniz edemediğiniz şeyler bir bakmışsınız sayfalar dolduracak cümleler olmuştur. İşte o kendinizle dertleşme seanslarının en somut kanıtı bu bloglar oluyor.
  • dünya'ya iz bırakmak için
  • içimdeki yaz dediği için.
  • kendimi geliştirmek için
    insan daha anlamlı şeyler yazmak için yazarken araştırıyor, bu da daha fazla öğrenmesini sağlıyor

    bildiklerimi paylaşmak için
    bildiklerimi öğrenirken ciddi zorluklar yaşadım, kaynak eksiği çoktu, başkaları kaynaklara daha kolay erişebilsin diye

    ilgili kitleyi bulmak için
    yazdığım ve ilgilendiğim kitleyi çekecek içerik üretirken, kendiliğinden bir topluluk da oluşuyor, onlardan da bir şeyler öğrenme fırsatı yakalıyorum

  • Her zaman cevap vermek istediğim soru.
  • sadece içimden bir ses yaz dediği için. aslında yararlı bir bilgi bile sağlamıyorum, sadece hissettiğim acıları ve düşünceleri topluyorum. çok nadir kültürel paylaşım -daha hiç yapmadım- yapıyorum. ve bu beni mutlu ediyor. gerisi umurumda dahi değil.
  • merhabalar. 2005 yılında bir yakınım tarafından dolandırıldıktan sonra, yazdığım şiirleri dünyaya duyurabilmenin tek yolu olarak blog yazmayı görmüştüm. o gündür bu gündür blog yazmaya devam ediyorum.
  • paylaşmayı, Yeni bir şeyler öğrenmeyi ve buna vesile olmayı çok seviyorum. Ayrıca anlatılabilecek olan her şeyi, kendi cümlelerimle ifade edip bir nevi kendime anlatmak karşımdaki insana anlatmaktan daha samimi. Belki birgün karşıma yazdığım gibi konuşabileceğim biri çıkar.
  • ihtiyaç hocam ihtiyaç. tıpkı konuşmanın, yazmanın, düşünmenin ve hatta uykunun bir ihtiyaç olması gibi.. en azından benim için öyle...